Weekendje Schoorl

Vrijdagmiddag was het begin van een lang weekend weg. Schoorl was de bestemming. Doel was lekker lekker lopen en lol hebben. Beiden doelen zijn ruimschoots behaald.

Rond een uurtje of drie checkten Rik en ik in bij de Golden Tulip aan de Heereweg in Schoorl. Een paar honderd meter verwijderd van de plek waar we zondag weggeschoten zouden worden voor de 30 kilometer. Mijn eerste wedstrijd dit jaar, mijn eerste persoonlijke record ook. Een 30 kilometer heb ik immers nog niet eerder gelopen.

Zaterdag ochtend hebben Rik en ik een lekker duurloopje gedaan door de duinen. De benen voelden goed, ik had macht in mijn benen. Zaterdag middag nog even een stukje gewandeld over het stand, samen met Roberto, Denise, Ellen en Rik. Even uitwaaien en een frisse neus opdoen. Letterlijk.
’s Avonds met z’n allen naar De Spelen gekeken. Wat een klasbak, die Sven Kramer! Veel te laat gingen we naar bed, om zondag veel te vroeg weer wakker te worden.

Na een koolhydraatrijk ontbijt, te midden van vele afgetrainde atleten, werd de sportkleding aangetrokken. Ik koos ervoor om mij lekker dik aan te kleden. Een lange wintertight, een thermoshirt met korte mouwen, hier overheen een thermoshirt met lange mouwen, en vervolgens om het af te maken mijn InnerVisie shirtje. Ook de handschoenen en muts ontbraken niet.
Rik liep in korte broek. Bikkel!

Door de naar beneden dwarrelende sneeuwvlokken liepen we een rondje in, om vervolgens het startvak op te zoeken. Roberto kwam nog even langs om de laatste kledingstukken aan te pakken, waarna het startschot klonk en de grote stoet zich in beweging zette.
Niet alleen de 30 kilometer lopers, ook de Halve Marathon lopers begonnen aan hun race.

Ondanks de korte nacht, voelden de benen nog steeds goed. Mijn plan was om te beginnen met 5 minuten per kilometer, wat neerkomt op 12 kilometer per uur, om vervolgens na 10 kilometer wat te versnellen en er de laatste 10 kilometer weer een schepje bovenop te doen.

Toen ik na vier kilometer pas voor het eerst een kilometerbordje langs de kant van de weg zag staan, was ik reeds 18 minuten en 12 seconden onderweg. Juist ja, zo’n 30 seconden per kilometer harder dan gepland. Oeps!
Ik besloot om dit tempo maar door te blijven lopen en de 30 kilometer vlak te lopen in plaats van progressief. Na 5 kilometer kwam ik door in 22.40. Even een paar slokken thee, om vervolgens de weg door de duinen weer te vervolgen.
Ik begon op temperatuur te komen. Na 7 kilometer stond Roberto langs de kant aan te moedigen. Mijn handschoenen, die ik de laatste paar kilometer als ballast zag, gooide ik naar hem toe.

10 kilometer, 44.38. De tweede 5 kilometer sneller dan de eerste. Ik had er geen erg in, het ging lekker.

Rond een kilometer of 11 kwam trainingsmaatje Susan langs. “Hoe gaat ie?” “ Goed en met jou?” “Ja, ook lekker!” Succes!” “Ja, jij ook succes.” En weg was ze. Susan stond slecht opgesteld in het startvak en had al bijna 2 minuten op mij ingelopen. De gele muts van Susan verdween iedere kilometer verder uit het zicht. Na 14 kilometer was ik haar uit het oog verloren.

15 kilometer, 1.07 laag. Op de helft!
Na 18 kilometer gingen de Halve Marathon lopers een andere kant op. Van de grote groep mensen om mij heen was opeens weinig meer over. Ach ja, dan ga ik toch alleen verder?!
Het was inmiddels weer gaan sneeuwen. Ik miste mijn handschoenen. Oelewapper dat ik er rond loop. Lekker dom om na 7 kilometer je handschoenen weg te geven wanneer je nog 23 kilometer moet lopen…

20 kilometer, 1.29.10. Nog maar 10 te gaan! Nog steeds geen spoortje van vermoeidheid. De lopers om mij heen begonnen wel moe te worden. Eén voor één haalde ik ze in. Wat een heerlijk gevoel!

Op het 25 kilometerpunt gaf de klok 1 uur 51 minuten en 38 seconden aan. Nog maar 5 kilometer. 
 
Een paar honderd meter voor mij, kwam ineens de gele muts van Susan weer in mijn gezichtsveld. Er zat nog een flink gat tussen, maar Susan kakte in. Misschien kon ik haar nog inhalen! Ik deed er een schepje bovenop.
Na 28 en een halve kilometer ging ik erop en erover. Ik had de laatste drie kilometer behoorlijk doorgelopen, het beste was er nu wel vanaf. Susan haakte aan. Met nog zo’n 800 meter voor de boeg kwam ze voor me lopen. Zij aan zij gingen we de laatste honderd meter in.
Ik wilde aanzetten voor de eindsprint, maar mijn hamstrings lieten dit niet toe. 30 kilometer zijn ze niet gewend…

Twee seconden na Susan ging ik de finish over. Mijn eindtijd 2.13.01, netto 2.12.49. Dit was goed voor een derde plaats bij de dames senioren. Ik ben erg blij met deze prestatie. Niet zozeer met de tijd, maar vooral met de manier waarop deze tot stand is gekomen. Het ging zo makkelijk, heb gewoon de hele wedstrijd lopen genieten. Nog maar 12,195 kilometer. Laat die marathon maar komen!