Vorm
Vorm, wat is dat? De Dikke van Dale komt met woorden als figuur, aanzien, contouren, gestalte, mal, of voorbeeld. Tja, zal allemaal wel, maar dat bedoel ik niet. Ik heb het over in vorm zijn. Dat is een ander verhaal. Een lastig verhaal.
Het ene jaar kun je in super vorm zijn. Het jaar erop kopieer je het trainingsprogramma en loop je bagger. Hoe kan dat dan??
Duidelijk is dat vorm van meerdere factoren afhankelijk is dan van training alleen.
In de bijna tien jaar dat ik hardloop, heb ik al vele wedstrijden gelopen. Goede, slechte, hele goede en hele slechte. Twee wedstrijden springen er wat mij betreft bovenuit, in deze wedstrijden klopte alles. De eerste was in 2003, de Houtwijk Kerstloop in Dronten. Gewoon, een wedstrijd, niks bijzonders. Ik had er niet speciaal naartoe getraind, het was geen piekwedstrijd of wat dan ook.
Ik liep hier de 5 km. De 5km. startte gelijk met de halve marathon en de 10 km. De halve marathon in Dronten is er één met aanzien. Vele nationale en ook internationale toppers weten jaarlijks deze wedstrijd te vinden. Zo ook in 2003.
De hele nationale vrouwentop stond aan de start: Irma Heeren, Anne van Schuppen, Miranda Boonstra, Daphne Panhuijsen.
Het weer was slecht. Kou, regen, wind. Doordat ik niet genodigd was, stond ik al een tijd van tevoren in het startvak te koukleumen om maar een goed plekje bij de start te hebben. Toen het startschot klonk, sprintte ik naar voren en voordat ik het wist, liep ik in een mooi groepje met bovengenoemde dames. Er was een haas die keurig 3.30 per kilometer liep. Ik liep mee, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Na 3 km., die we in 10.31 bereikten, ging de halve marathon een andere kant op als de 5km. Ik ging alleen verder. Toen begon het afzien. Na 17 minuten en 41 seconden wist ik de meet te passeren. Dolblij.
De tweede wedstrijd waar alles klopte was in januari van dit jaar. Mijn debuut op de halve marathon. Ik had hiervoor niet de makkelijkste uitgekozen. Egmond, daar moest het gebeuren. Maanden lang was Egmond het doel. Als ik in de kou, regen, hagel of sneeuw aan het trainen was, dan had dat maar één doel: Egmond. Vele kilometers heb ik ervoor gelopen. Hard getraind, afgezien.
11 januari 2009 was de grote dag. Toen moest het gebeuren. Ik stond ’s ochtends op en ik wist het gewoon. Dit is mijn dag vandaag. De stormachtige wind? Boeie! De vrieskou op het strand? Lekker belangrijk! Niks kon mij tegen houden. Ik ging van start en het liep zoals het moest lopen.
Op het strand hadden we wind tegen, 7 km. lang windkracht 7. Ik liep in een mooi groepje, waarbij ik lekker uit de wind kon lopen. Het ging niet hard, zeker niet. Na 41.30 kwamen we langs het 10 km. punt. Een paar honderd meter verderop was de strandafgang. Hier ontplofte het groepje en was het ieder voor zich, de duinen in.
De resterende kilometers wist ik allemaal om en nabij de 4 minuten af te leggen. Mijn eindtijd tijdens deze barre halve marathon was 1.25.57.
Een wedstrijd uit het boekje, na een voorbereiding uit het boekje. Maar zo anders dan die decemberdag in 2003. Daar gebeurde het gewoon, spontaan, zonder dat ik er erg in had.
Over twee weken hoop ik weer in vorm te zijn. Wat vorm dan ook mag wezen. In Linschoten wil ik mijn tijd van Egmond op de halve marathon verbeteren. De voorbereiding gaat uitstekend. Nog 13 dagen. Het aftellen is begonnen!
Hey Ilonka,
Zenuwen,spanningen ??? Je leef wel nog steeds voor het lopen begrijp ik en je maak je precies wat zorgen…..
Zelf heb ik de afgelopen zomer een paar fantastische momenten beleefd… daarbij waren stabiliteit en het langzaam groeien van het aantal duurloop minuten de basis… Ooit eens 30km gelopen in een tempo van 5’30″/km TRAAG!!!! maar o zo nuttig… Het kon ook anders 30km in 3’30″/km maar daarin faal ik omdat de basis, zoals Gerrit zolang geleden zei, er niet was.
Daar zijn mijn trainer en ik nu aan het werken, tot halve marathon kan ik goed presteren, maar de vorm is nooit gelijkmatig. Dat is er sinds afgelopen zomer wat uit… Nuja dit geld voor mij, ik ken jou niet meer qua training natuurlijk. Maar wedstrijden lopen zoals uit het boekje…. ik zal dat de eerst jaren og steeds niet kunnen
Ik zie je volgende week
Succes met de laatste 2 weekjes, ik ga je zien in Linschoten maar zal je finish niet meemaken want ik loop met wat konijntjes voor 1:45……
vorm is niet voorspelbaar (gelukkig), het is er ineens of komt er binnen een aantal weken eraan.Misschien is dat het leuke van het hardloopspelletje.De meeste p.r”s van mij kwamen ook onverwachts.gewoon lekker bezig zijn en dan ineens komt het.
Misschien ook wel te vergelijken met de liefde………….(?)
Hoi Ilonka,
Ik zal je het geheim van vorm verklappen zodat je er 10 jaar korter over doet dan ik dat heb gedaan om er achter te komen.
Vorm is jezelf in wedstrijden en trainingen verbazen zodat je het onmogelijke tot het mogelijke gaat maken! Vorm bereik je door in training 10x400m 2sec sneller af te leggen dan je ooit gedaan hebt en je er gewoon goed bij te voelen (het ging eigenlijk vanzelf). Met vorm groei je met de dag en lijken oude PRs lullige tijden en schaam je je er eigenlijk een beetje voor. Inmiddels ben ik uit vorm omdat mijn “onmogelijke tijden” van vorig jaar een verwachting bij me hebben opgeroepen. Momenteel ben ik bezig mezelf weer in vorm te krijgen door de “lullige” tijden als mijn huidige te gaan accepteren en zodoende het plezier te hervinden. Wanneer je je voor Egmond gaat verbazen over 1:24 en niet een 1:25 gaat verwachten….DAN BEN JE IN VORM!!! Maw: baal niet als Egmond een 1:25 oplevert want vorige keer was je er dolblij mee…en dus nu ook weer want het is een gave tijd voor zo´n zwaar iets.
In 2 minuten is Ilonka nu 10 jaar ouder en wijzer geworden
Tot volgende week,
Randy
Succes met het bereiken van die vorm. Aftellen en op het juiste moment pieken. We zien elkaar in Linschoten.
Vorm is net zoals een pukkel/puist. Het is er zomaar, of je het leuk vindt of niet