Verslag van de Holterbergloop

De Diepe Hel Holterbergloop. Gister was het dan zover. Echte heuveltraining had ik niet gedaan. Toch had ik er wel vertrouwen in. De trainingen gaan lekker, de benen voelen goed. Naast Rik en ikzelf stonden ook trainingsmaatjes Adrie, André en Susan aan de start. Een extra motivatie. Winnen was gezien het sterke veld onmogelijk. Mijn trainingsmaatjes voorblijven was daarom een extra stimulans.

Volgens het PvA (= plan van aanpak) ging ik rustig van start. De eerste twee kilometer waren goed te doen. Na 2,2 kilometer kwam de eerste klim. De Motieweg. Dit jaar voor  het eerst deel uit makend van het parcours. Een echte kuitenbijter, waar ik direct het rood in ging. Hier kwam eerst trainingsmaatje André en later ook trainingsmaatje Adrie me voorbij. Ik besloot mijn eigen race te lopen, me vooral niet op te blazen in het begin van de wedstrijd. Ik zat in een lekker groepje mannen, dat er een strak tempo op na hield. Tot aan een kilometer of 6 liep ik met dit groepje mee. Toen besloot ik er een schepje bovenop te doen. Ik ging op kop van het groepje lopen, en was eigenlijk direct weg. Niet één van de mannen was in staat om bij te blijven.

Langzaam maar zeker liep ik in op André en Adrie. Meter voor meter kwam ik dichter bij. Bij het keerpunt had ik André te pakken. Het mooie van zo’n keerpunt, is dat je een goed overzicht hebt van waar je loopt. Voordat ik bij het keerpunt was, zag ik dat de twee Keniaanse dames, Irma Heeren en Ingrid Prigge al een flinke voorsprong genomen hadden. Die gaten waren niet meer te dichten. Niet zo heel ver voor mij liep Lia Wijnberger, die was misschien nog wel te achterhalen. Ook zag ik dat er achter mij ook nog de nodige concurrentie zat. Zo zag ik dat Susan slechts een meter of 20 achter me liep. En nog meerdere dames zaten me op de hielen. Ik liep op dat moment 6^e. Een podiumplek zat er niet meer in, maar die 6^e plaats wilde ik toch minimaal vast zien te houden.

Na het keerpunt kwamen verschillende bekenden me tegemoet lopen. Collega Nienke van Dijk, de familie van Boven uit Nijkerk. Stuk voor stuk moedigden ze me aan. En, het spijt me echt, ik heb niks terug gezegd. Sorry mensen, ik had er echt de adem niet meer voor. Maar hartelijk dank voor de aanmoedigingen!

Rond het 12 kilometer punt was de laatste steile klim, niet voor niks de Diepe Hel genoemd. Hier ging ik echt stuk. Ik bleef mezelf toespreken: “Frequentie houden, beenritme omhoog”. Keer op keer hoorde ik voetstappen dichterbij komen. Keer op keer dacht ik: “Daar komt Susan of een andere dame”. Maar keer op keer was het een man die me voorbij ging. Ik lag nog steeds 6^e.

De laatste paar kilometer waren hoofdzakelijk naar beneden. Ik had geen flauw idee op wat voor schema ik liep. Had een verkeerd knopje op mijn stopwatch in gedrukt, dus had geen weet van mijn tussentijden. Ook wist ik niet hoe groot mijn voorsprong was ten opzichte van Susan en de andere dames. Mijn benen deden pijn. Dan is het heel verleidelijk om, met het naar beneden gaan, de benen wat rust te gunnen. Toch besloot ik volle bak door te rammen. Alles wat er nog in zat, eruit te persen. Ik finishte in 1.05.12, wat een persoonlijk record betekent. Mijn eerste pr in dienst van AV Triathlon.

Susan finishte als 7^e in 1.05.25. Ook een pr. Rik wist eveneens een pr te lopen. Hij finishte als 16^e bij de mannen in een verdienstelijke 57.08.

Een geslaagde dag, met goede resultaten bij een goed georganiseerde loop over een mooi parcours. Althans, dat laatste heb ik me laten vertellen. Wanneer ik mij het snot voor m’n ogen loop, zie ik niet zo veel.

Misschien moet ik binnenkort maar eens een lekkere lange langzame duurloop gaan doen rond de Holterberg. Even kijken of het er echt zo mooi is…!