Van fouten moet je leren

Enerzijds heb ik totaal niet de behoefte om dit verhaal wereldkundig te maken. Sommige dingen zijn immers privé.
Anderzijds voel ik mij een soort van verplicht dit wel te doen. Dit omdat je van fouten moet leren. Anders heb je ze voor niks gemaakt.

Ik heb geleerd van mijn fouten. Rijkelijk laat, dat dan weer wel, maar beter laat dan nooit. Ik schrijf dit vooral om anderen te laten leren van mijn fouten, zodat zij ze niet hoeven te maken. Al is er maar één iemand bij wie de knop omgaat, dan is dit verhaal niet voor niks geweest.

Ik vind het niet heel tof, mezelf zo kwetsbaar opstellen. Veel liever schrijf ik over een wedstrijd of iets anders onbelangrijks.

Wedstrijden loop ik echter al even niet en zitten er voorlopig ook nog niet aan te komen, dus daar valt verder weinig over op papier te zetten.

Tijdens mijn laatste wedstrijd, nu zeven weken geleden, was ik genoodzaakt om uit te stappen. Voor zover je het uit stappen kunt noemen dan, uit strompelen is wellicht een betere benaming ;).

Op kilometer acht van de wedstrijd, die ruim eenentwintig kilometer telde, voelde ik in ene stekende pijnen in mijn voet. Nog niet helemaal bewust van de ernst hiervan liep ik door. Bij kilometer twaalf kwam ik tot de conclusie dat ik er nog negen moest en dat mijn voet toch best wel pijn deed. Ik stapte dus uit, speldde mijn startnummer af en kwam toen tot de ontdekking dat ik eigenlijk niet meer goed op mijn rechter voet kon staan.

Puntje bij paaltje bleek ik een stressfractuurtje in mijn middenvoetsbeentje te hebben, een scheurtje in het bot dus. Allemaal niet onoverkomelijk; het vergt enig geduld maar komt wel weer goed. Echter is een stressfractuur een typische overbelastingsblessure en acht kilometer hardlopen geldt voor mij normaliter niet als iets waarbij ik denk aan overbelasting. Ook de weken voordien had ik verder geen hele gekke dingen gedaan waardoor deze blessure verklaard zou kunnen worden.

Nader onderzoek in het ziekenhuis wees uit waar ik al een beetje bang voor was; een te lage botdichtheid. Ik ben medisch wel enigszins onderlegd en was zodoende op de hoogte van het feit dat ondergewicht en daarbij verminderde productie van oestrogenen, die hebben immers vet nodig om in opgeslagen te worden, kan lijden (of leiden…) tot osteoporose. Dit is bij mij nog niet het geval, maar het feit dat mijn botten op mijn negenentwintigste al enige mate van broosheid vertonen, is wel ietwat zorgwekkend.

Mijn gewicht is al jaren in orde. Aan vet geen gebrek. Alleen punt is dat ik in mijn tienerjaren gewoon te weinig botmassa heb opgebouwd. En nu zit ik dus met de gebakken peren. En met mijn voet omhoog.

Ik hoef geen ‘ah wat zielig’ reacties. Zielig¬†ben ik allerminst. Ik¬†wil vooral dat mensen ervan leren. Mensen die zich aangesproken voelen¬†en die mensen kennen die zich¬†aangesproken¬†zouden moeten¬†voelen. Dan heb ik mijn fouten in ieder geval niet voor niks gemaakt.

10 reacties op “Van fouten moet je leren”

  1. Anneke Stavenga says:

    Lieve Ilonka, wat een sterk mens ben je toch om je verhaal te vertellen!! Hoop dat je snel herstelt!!

  2. Rick says:

    Heel knap om van zo iets kuts toch een goed verhaal te maken.

  3. Dik Musch says:

    Je situatie en om dit te moeten schrijven moet zeer doen. Ik bewonder je omdat je altijd iets positiefs ziet hoe beroerd het ook is. Knap, gedurfd en mooi dat je dit kan/wil delen. Helaas kan ik je deze keer geen medaille omhangen, maar je verdient hem wel. Houd vol meissie!

  4. Tim says:

    Niet zielig maar wel kl*** om het maar een naam te geven. Gelukkig is in je woordenschat en -keus nog geen enkele vorm van broosheid te ontdekken. Beterschap en sterkte, kan je hier √ľberhaupt nog iets aan doen (krachttraining, voeding, medicatie)?

  5. Thea says:

    Wat ben ik toch trots op jou

  6. Ines says:

    Lieve Ilonka,
    Stoer en heel goed dat je dit benoemt. Anorexia is een zo’n groot onderschatte ZIEKTE, waar je niet voor kiest.
    Ook al had je de gevolgen geweten, dan nog…..het was geen keuze….ziek is ziek. Geef jezelf niet op de kop..
    Onthou wel dat je meer bent dan hardloopster. Het belangrijkste is dat je accepteert dat je belangrijk bent om wie je bent!! En uiteraard hopelijk weer pijnvrij kunt sporten, zorg goed voor jezelf!
    Knuffel Ines

  7. Marjon says:

    Mooie blog, mooi geschreven en beterschap!

  8. Magali says:

    Hi Ilonka, wat knap en wat goed dat je dit verhaal op je blog verteld. Ik hoop dat je snel weer kan opbouwen. Je zal langzaam maar zeker herstellen (en dat is het belangrijkste). Dat is iets dat ik ook een tijdtje in mijn laat tienerjaren heb ervaren dus ik neem je artikel bij de hart. Bedankt en hopelijk tot snel weer!

  9. John Jansen says:

    Succes met je revalidatie!! En google eens op sterke botten en gelatine (ik weet niet of je daar al iets mee doe)

  10. Linda says:

    Hi Ilonka,

    Sindsdien niets meer gepost, is het zo slecht afgelopen met je herstel? Ik zou het geen ‘fout’ willen noemen, maar goed dat je anderen waarschuwt.

    Groeten,

    Linda

Laat een reactie achter

  • Laatste tweets

    • The RSS feed for this twitter account is not loadable for the moment.

    Follow @ilonka_hengel on twitter.

Agenda

??