Shit happens!
De CPC van 2010. Da’s een lang verhaal. Een te lang verhaal, een verhaal van 1 uur, 29 minuten en 22 seconden.
Van begin tot eind:
KABOEM!!!!! Met een reusachtig kanonschot werden de duizenden hardlopers in beweging gezet. Ik stond mooi vooraan in het startvak, dus kon direct mijn eigen tempo lopen. De planning was om 4.05 per kilometer te lopen, om zodoende rond mijn PR van 1.25.57 uit te komen.
De eerste kilometer kwam ik door in 4.03. Prima! Ik liep heerlijk, had een goede cadans te pakken en zag met veel vertrouwen de resterende kilometers tegemoet.
Na 5 kilometer gaf de klok 20.12 aan. Iets voor op schema, maar het draaide erg lekker, dus waarom niet?!
Ik liep in een mooi groepje van een man of tien, waarin ik lekker uit de wind kon lopen. Ik had mijn focus op het groen-gele pakje van Haag Atletiek dat de man voor mij droeg. De kilometers vlogen voorbij. Vijf was net geweest, of daar kwam zes alweer aan.
Na een kilometer of acht werd mijn focus verplaatst. Alle aandacht ging naar mijn darmen. Shit, wat moet dat gerommel??!
Drie kilometer lang heb ik mezelf voor de gek kunnen houden en geprobeerd om het gevoel in mijn buik te negeren, maar na 11 kilometer moest ik dan toch echt de bosjes in.
Niet alleen mijn darminhoud verloor ik hierdoor, ook mijn groepje was verdwenen, mijn ritme was weg en ook van mijn focus was nog maar weinig over.
Amper anderhalve kilometer verderop begon het gerommel opnieuw. Huppakee, opnieuw de bosjes in en mijn darminhoud eruit.
Daar waar ik na 10 kilometer (40.40) nog mooi op schema lag voor een PR, kon ik dit bij 15 kilometer (1.03.15) wel vergeten.
Ik had geen zin meer om mezelf het snot voor de ogen te lopen voor een tijd van 1.28 of zo. Ik besloot om niet diep te gaan en de wedstrijd gewoon lekker uit te lopen.
De 5 kilometer tussen de 15 en 20 kilometer wist ik af te leggen in 21.54, inclusief nog een sanitaire stop. Blijkt maar weer uit dat drie keer scheepsrecht is…
De laatste 1,1 kilometer heb ik nog even de gaskraan open gedraaid. Deze liep ik in 4.10, eindtijd 1.29.22. Schijttijd!
Ondanks deze schijttijd heb ik wel een positief gevoel aan de wedstrijd over gehouden. De benen zijn gewoon goed. De snelle tijden komen er weer aan!
Jammer ; dat was dus de reden van de niet zo vrolijke finish: http://moby.to/77z4q5
ik kan me je frustratie wel voorstellen maar uiteindelijk heb je de boel gewoon als training opgepakt en dat is denk ik inderdaad de enig juiste manier. Niet kapot lopen op een loop die toch al niet gaat. Er komen er nog genoeg dit jaar.
heh heh, ook wel eens mooi om zo’n verhaal te lezen.
Ook mooi in jouw verslag: “De laatste 1,1 kilometer heb ik nog even de gaskraan open gedraaid” Jaja toen durfde je wel weer
een mooi leermoment, kijk wat er fout is gegaan, niet alleen tijdens de wedstrijd maar ook ervoor (eten,drinken bezoek toilet voor de wedstrijd etc.). Trek er je conclusies uit en laat het nooit meer gebeuren. Het positieve is wel dat Den Haag van een rijke Nijkerkse humuslaag is voorzien wat de natuur goed zal doen.
De gaskraan open in de laatste 1.1km? Volgens mij stond die gaskraan in de kilometers daavoor ook al aardig open
Kijk even goed of je een reden kuntn vinden voor je opspelende darmen en daarna weer dapper verder trainen!
@Richard en Ronnie, Ik denk dat de koude wind op mijn buik de oorzaak is geweest van de problemen. Normaal smeer ik mijn buik altijd in met vaseline wanneer het koud is, maar had niet mijn standaard (erg grote) tas met alles erin mee ivm de treinreis, en had dus geen vaseline bij me. Stom.
Brrr… ook al es gehad. Shitzooi. Op naar de volgende. Succes!
In ieder geval was alles er wel uit!.
Volgende kee beter.
Groet Rinus.
Aha…nu snap ik de uitspraak van Rik over schijttijd! Maakt het lastig lezen zo’n duo-blog met verwijzingen naar elkaar…
Er komen de nog HEEL VEEL halve marathons de komende jaren en velen zullen ongetwijfeld goed gaan.
Volgende week 3000m topspeed op de baan,
Randy