Rondje Eemmeer

De Eemmeerloop is een estafetteloop rondom het Eemmeer. Niet verrassend, want als het om het Veluwemeer was geweest had het wel Veluwemeerloop geheten en rondom het IJsselmeer was de naam ongetwijfeld IJsselmeerloop geweest. Maar goed, wij liepen dus rond het Eemmeer.

Deze tocht bestrijkt 50 kilometer. Je kunt’m alleen lopen, met z’n tweeën of met een team van vijf. Daarbij zijn er verschillende klassementen: heren, dames, mix, masters en dus solo of duo, waarbij uiteraard ook weer onderscheid wordt gemaakt in geslacht en leeftijd.
Ik liep met vier snelle mannen mee, maar aangezien er in een mix-team minimaal twee dames moeten zitten, deden we mee in het herenklassement.

Ik was de zwakste schakel in het geheel en mocht zodoende de eerste en ook kortste etappe lopen. De mannen zouden hierna gaan stofzuigen, zoals coach Richard het mooi wist uit te leggen. Hiermee bedoelde hij dat ze andere lopers in konden gaan halen, want mannen en stofzuigen… ach, laat ik hier verder maar niks over zeggen.

De eerste etappe bedroeg 7520 meter en startte vanuit het centrum van Spakenburg, waar ik werk,  om vervolgens door de polder en over de dijk richting Nijkerk, mijn woonplaats, te gaan. Een tochtje dat ik kan dromen, heb het al honderdduizend keer fietsend afgelegd.

Om elf uur klonk het startschot. Ik liep direct aardig voorin mee. Drie mannen hadden al gauw een gat geslagen, hierna volgde er weer een groepje van drie, waar ik mij in bevond. Het tempo lag hoog, maar in de slipstream van de mannen kon ik goed volgen. Na een kilometer of twee à drie was er een keerpunt, waar ik een gaatje moest laten. Het ontstane gaatje werd steeds groter, met als gevolg dat ik de rest van de etappe alleen af moest leggen.
Ik had hierbij nog wel de steun van Martijn, die meefietste en op de dijk zijn grote waarde liet blijken door de vele vliegen voor mij op te vangen. Althans, grotendeels. Je wilt niet weten waar ik later allemaal vliegen terug gevonden heb…

Martijn hield het tempo hoog en aangezien ik achter hem aan liep, ik ook. In de verte zag ik het wisselpunt al naderen. Na een ferme eindsprint tikte ik Erik aan, die de tweede etappe af mocht leggen.
Coach Richard reed met de auto de lopers van wisselpunt naar wisselpunt. Dus direct na aankomst, huppakee, de auto in en samen met de overige teamleden op naar het derde wisselpunt. Aldaar aangekomen hadden we nog even de tijd voordat Erik zou arriveren, dus kon ik nog mooi een stukje uitlopen, terwijl Rik gelijkertijd ging inlopen. Hij zou de derde etappe op zich nemen.  

Erik had zich mooi naar voren kunnen werken in het veld. Daar waar de achterstand op de nummer één na de eerste etappe 2,5 minuut bedroeg, was het gat na de tweede etappe verkleind naar een seconde of vijftig.
Erik tikte Rik aan en Rik begon aan zijn race. Wij weer de auto in en richting het vierde wisselpunt, waar Rik even later als eerste zou arriveren. Martijn was de vierde loper, en na de tik van Rik mocht hij beginnen aan de langste etappe.

Martijn wist de voorsprong te behouden, al was de concurrentie wel dichter bij gekomen. Met slechts dertien seconden voorsprong op het tweede team vond de laatste wissel plaats.
Jeroen ging van start en wij stapten vol spanning de auto weer in.

Met de auto konden we de hele route meerijden, dus nestelden wij ons met de auto achter Jeroen en de loper van team Pijnenburg, die Jeroen inmiddels had bijgehaald. Jeroen liep tactisch achter deze loper aan, liet hem het tempo maken. Echter na een kilometer of drie viel er een gaatje.
Ondanks onze luide aanmoedigingen vanuit de auto was dit gaatje niet meer te dichten. Met nog een kilometer te gaan gaf coach Richard gas, zodat we het laatste stuk naar de finish als team konden volbrengen.

In een tijd van 3 uur, 3 minuten en 49 seconden kwamen wij als tweede team over de finish. Als herenteam inclusief één dame. Niet gek toch?!   
 

                                                                                                 
En het bleef nog lang onrustig in Spakenburg…