Pap in de benen bij de Zandenplasloop

Gister, zaterdag 7 november, vond de 6e editie van de Zandenplasloop in Nunspeet plaats. Een leuke loop, georganiseerd door mijn oude vereniging Running2000. Het parcours door het Nunspeetse bos is geasfalteerd en daardoor lekker snel. Het deelnemersveld is zowel in de top als in de breedte goed. Kortom, ideaal om snelle tijden te lopen. Mits de benen goed zijn. En dat ontbrak er gister aan…

Met inlopen merkte ik het al. Het ging stroef. Toen het startschot klonk ging ik er als een idioot vandoor. Heb ik wel vaker last van… Ik wilde zo lang mogelijk bij Melanie blijven. Bij het eerste kilometer punt zat ik nog bij Melanie. We kwamen door in 3.38. Het zuur kwam al bijna m’n oren uit, en ik moest nog negen kilometer. Dan kunnen negen kilometer lang duren!

Het draaide totaal niet, had geen power in mijn benen. Met pijn en moeite wist ik de kilometer tijden om en nabij de 4 minuten te houden, om zo uit te komen op 39.42. Exact de tijd die ik een maandje geleden in Nijkerk liep. Het grote verschil is het gevoel. Toen voelde het redelijk aan, nu bagger. Dat houdt in dat ik de afgelopen maand progressie heb geboekt. Immers, als ik met pap in de benen dezelfde tijd loop als een maandje terug met redelijke benen, dan kan ik nu met redelijke benen een stuk harder!

Ik kwam als derde dame over de finish. De tweede plaats ging naar Melanie Spruyt. Eerste was Ilse Pol, die bijna alle mannen klop wist te geven. Toch weer op het podium, en wat voor één…!