Omhoog en omlaag

De regen komt met bakken tegelijk naar beneden vallen. Ik loop daar maar. Omhoog en omlaag. Af en toe loopt er iemand voorbij. Capuchon op, plu mee, vlugge pas. Iedereen heeft haast. Ik niet. Ik loop. Ik loop trap. Omhoog en omlaag. Niks anders.

Zo’n 10 jaar geleden deed ik deze training voor het eerst. Mijn buurman Barry kwam ermee op de proppen. Soms aan het eind van de training, na een duurloop nog even 10x maximaal de trap op en neer sprinten. Of na het fietsen, deden we ook regelmatig. Had ik eerst een uur lang zitten sterven in het wiel van Barry, gingen we daarna nog een kwartiertje of zo de trap op en neer rennen. Wat we ook wel eens deden was gewoon alleen een half uur lang traplopen. Word je sterk van, zei hij dan. Soms verfoeide ik dat ding. Meestal vond ik het wel leuk.

Jarenlang had ik het niet meer gedaan. Vanaf mijn 14^e jaar heb ik altijd op schema’s gelopen. Ik heb verschillende trainers gehad in de loop van de jaren, maar niet één had de traptraining op het programma staan.
Nu ben ik weer eigen baas. En vandaag had ik zin in een traptraining.

Het is rustig op straat. Komt vast door het slechte weer. Mij maakt het niks uit.
Er komt een fietser langs. “Knap hoor”, hoor ik hem zeggen. De meesten echter zeggen niks. Sommigen kijken weemoedig omhoog. Je hoort ze haast denken, “ach gossie, arm kind”.  

Op en neer, op en neer. 16 traptreden. Het is eigenlijk ontiegelijk saai, maar ik vind het leuk. Het is de ideale training om je verstand op nul te zetten en de blik op oneindig. Wanneer je na gaat denken, is het gebeurd. Nadenken is funest bij dit soort dingen. Je moet het gewoon doen.

Ik doe het. Zonder de buurman dit keer. Ik loop alleen, omhoog en omlaag. Ik kijk op mijn horloge. Zit al op 22 minuten. Wat gaat de tijd vlug! Nog slechts acht minuten te gaan. Het verstand gaat weer op nul, de blik op oneindig.
Wanneer ik weer op mijn horloge kijk, heb ik er al 33 minuten opzitten. Ik was 30 minuten van plan, maar met 33 stop je niet. Dat doe je gewoon niet. Ik niet althans. Ik loop meestal ronde getallen. Ben ik met 58 minuten thuis na een duurloop, dan loop ik nog een rondje om het blok om een uur vol te maken. Ik besluit tot de 40 minuten te gaan.

Mijn benen beginnen te branden. De laatste minuten beginnen pijn te doen. 37 minuten, nog drie te gaan. Omhoog en omlaag. Er belt een fietser. Ik steek mijn hand op, zal wel een bekende zijn.
38.30, nog anderhalve minuut. Het begint op te schieten nu. Wordt tijd ook. Ik begin het zat te worden. De laatste minuut gaat in. Nog een paar keer de trap op en neer, dan mag ik weer naar huis.

39.50, de laatste keer. Eindelijk. Met verzuurde benen en een glimlach op mijn gezicht loop ik naar huis.