Net als in de training…

Een wedstrijd in je achtertuin. Zo voelt dat een beetje. Op zo’n 500 meter bij mijn huis vandaan liep ik 20 maart de Veluwepoortloop. Aan de ene kant erg leuk. Ik ken heel veel mensen en heel veel mensen kennen mijn. Aan de andere kant is het net een training. Honderden keren heb ik dit rondje immers al gelopen. Ieder stukje asfalt ken ik, van ieder bochtje weet ik hoe je’m aan moet snijden, alle koeien op de route ken ik van naam en ook alle honden weet ik inmiddels te vinden. En zij mij…

Na gezellig met het VRT ingelopen te hebben, met hier en daar een foto-momentje tussendoor, was het tijd om de wedstrijdkleding gereed te maken en ons naar de startstreep te begeven.
11.15 uur zouden we weggeschoten worden, en zo geschiedde.

Nadat iedereen onder de vlag werd gezet, om zeker geen metertje te smokkelen, knalde het startschot.

Exact om 11.15 uur kwam het peloton in beweging voor zijn/ haar 5 of 10 kilometer wedstrijd. Ik liep de 5 kilometer en nestelde mij achter trainingsmaatjes Hans en Peter, die de 10 zouden lopen.
Na zo’n achthonderd meter bedacht ik dat ik er nog 4200 te gaan had en dat het tempo best wel hoog lag. Ik liet de mannen lopen en zocht mijn eigen tempo. Na anderhalve kilometer gingen de 5 kilometer lopers linksaf, waar de 10 kilometer lopers hun tocht rechtdoor voortzetten. Vanaf dit punt waren de lopers om mij heen verdwenen. Allemaal lieten ze me in de steek. Alleen ging ik verder, nog 3,5 kilometer voor de boeg.

De wind, die best wel hard waaide, hadden we nu pal tegen. Pffff, rotwind! Daar liep ik dan alleen, op een weg die ik uit duizenden ken, de wind in mijn snufferd en geen loper in de buurt. Net zoals in de training. Zo voelde het ook, een trainingsrondje. Ik had moeite om mezelf te pushen om diep te gaan. Ik liep onbedreigd op kop bij de dames. Achter mij was een gat van minimaal 100 meter naar de eerstvolgende man. De mannen voor mij hadden ook al zeker 100 meter op mij te pakken. Moederziel alleen liep ik daar.

Het tempo zakte wat. Ook niet zo vreemd, met die harde wind. De mannen voor mij liepen verder uit. Achter mij kwam niemand dichterbij. Na 4 kilometer, met nog steeds de wind tegen, keek ik om mijn horloge. Ik was net door de 16 minuten heen. Een schema van boven de 20 minuten op de 5 kilometer. Een toptijd had ik niet verwacht, maar ik was toch niet van plan om boven de 20 minuten te finishen!

De laatste kilometer wist ik het ritme wat omhoog te brengen en in een sprint a la Oscar Freire (wat deed-ie dat mooi hè, in Milaan San Remo?!) zette ik de klok stil op een tijd van 19.55.

Foto’s van de prijsuitreiking: