Nacht van Vlaanderen

Na Rik zijn mislukte marathon avontuur in Klazienaveen, 29 mei jongstleden, werd er een marathon gezocht om revanche te nemen. Zijn oog viel op de Nacht van Vlaanderen. Juist ja, bij onze Zuiderburen.
Vrijdagavond 18 juni moest het gaan gebeuren.

Vrije dag op het werk werd geregeld, hotelletje geboekt en zo vertrokken wij vrijdagochtend richting het zuiden om daar acte de presence te geven. Rik op de marathon, ik op de 10 kilometer.

De doelen vooraf gesteld waren een plek bij de eerste 25 voor Rik, ik wilde bij de eerste 10 dames op de 10 kilometer binnen komen. De tijdsdoelen kwamen overeen, althans, het tempo: 3.54 per kilometer. Dit tempo zou Rik naar een tijd van onder de 2.45 brengen en mij naar 39 blank.

Na een lange autorit van bijna 300 kilometer kwamen we even voor drieën aan in Torhout, de place to be.
Nog een uurtje of vijf voor het begin van de wedstrijd. Even lekker relaxen, op tijd een hapje eten en vervolgens richting de start. Hier aangekomen kwamen we al snel oud trainingsmaatje en Belg pur sang Steven Dobbelaere tegen. Steven ging voor een top 5 positie en een tijd van 2:29;59.

Omstreeks kwart voor acht, een kwartiertje voor de start van de marathon, ging Rik het startvak in. Ik moest nog een kwartiertje langer wachten, dus deed nog wat versnellinkjes en, zoals gebruikelijk voor een wedstrijd, zocht ik nog gauw even een toilet op.
Tot mijn grote verbazing was er niet één dixie te bekennen. De grote rijen bij de wc’s binnen nodigden ook niet uit tot aansluiten, dus dan maar een paar struiken opzoeken.

Zit ik daar heel rustig, op een naar mijn idee mooi beschut plekje, hoor ik daar ineens: “Hé, gij daar… wat doettege daar??!” Ik denk: “Dat zie je toch oetel”, maar houd wijselijk mijn mond omdat ik verwacht dat zijn vraag retorisch bedoeld was.
Dit blijkt uit hetgeen hij vervolgens zegt: “Dit is toch geen toiletteke hè??!” Bloedserieus antwoord ik: “Bij ons in Nederland is dit heel gebruikelijk!” Hij kijkt me aan alsof ik gestoord ben – ik geef toe, een klein beetje wel- vervolgens draait hij zich om en loopt weer weg.
Ik maak af waar ik mee bezig was om mij vervolgens richting startvak te begeven.

Bij het startvak aangekomen zie ik dat al vele mensen mij voor zijn gegaan. Er staat een rij van zeker honderd meter! Achteraansluiten?! Dacht het niet. Dat schiet niet op.
Langs de mensenmassa loop ik naar voren toe om daar over een hek te klimmen. Helemaal vooraan werd ik er niet tussen gelaten, ik kwam op ongeveer de 10^e à 15^e rij terecht. Ook prima!

20.15 uur klonk het startschot. Na een moeizame eerste kilometer door mijn niet optimale startpositie, kwam ik lekker in mijn ritme. Ik zat in een mooi groepje van een man of tien. Een meter of 50 voor ons liep nog een groepje van dezelfde grote. In deze groep zag ik een dame lopen. Ik besloot het gat te dichten.
Op kop van de groep, met alle mannen achter me aan, liep ik richting de groep voor ons. Eén voor één moesten de mannen lossen. De dame in kwestie, die mij op het idee had gebracht om uit mijn groepje te vertrekken, zat in haar groep aan het elastiek.

Stapje voor stapje kwam ik dichterbij. Tussen het derde en vierde kilometerpunt kwam ik bij de dame. Zij zat inmiddels op een gaatje van een meter of 10 achter haar groep die nu ook geen groep meer was. Toen ze mij in de smiezen kreeg, ging ze achter mij lopen. Het waaide best stevig en de wind was op dat moment tegen. Haar de hele tijd uit de wind houden?? No way!

Het tempo daalde en ik dwong haar op kop. Het tempo daalde nog meer en ik nam de kop maar weer over. Zij bleef erachter hangen en wat ik ook probeerde, lossen deed ze niet. Ik behield de kop tot de laatste kilometer. Toen ging ze er voorbij en liet mij haar hielen zien, om een seconde of 5 voor mij de finish te passeren.

Ik werd 6^e in een tijd van 39.00. Jawel, precies volgens plan!

Na een klein stukje uitgelopen te hebben, spoedde ik mij richting de Grote Markt. Hier kwam de marathon na 22 kilometer door om er een kilometertje of 20 later te finishen. Ik was net te laat om Rik door te zien komen, doch vele anderen begaven zich nog in de eerste ronde.  

Toen de klok 2.27 aangaf, kwam de eerste marathonloper binnen. Stijn Fincioen mocht zich winnaar noemen van de Nacht van Vlaanderen. Volgens de speaker zou Steven Dobbelaere, mijn oude trainingsmaatje, als tweede over de finish moeten komen. Een kilometertje of 30 had hij samen met Stijn doorgebracht.
De klok passeerde de 2.30 en de tweede loper kwam over de meet. Geen Steven… Na 2 uur, 30 minuten en 44 seconden wist Steven zijn laatste meter af te leggen en als derde te finishen. Zoals de Belgen zeggen: ”Proficiat!”

Nadat er 15 mannen gefinisht waren, zag ik iets geels aan komen hollen. Rik! De klok had de 2:45 al verlaten, maar zijn tijd van 2:47;36 was toch zeker niet slecht. Wederom een proficiat!

Na een korte nachtrust begaven wij ons zaterdag aan het eind van de ochtend weer richting het noorden. Terwijl Jack van Gelder repte over “een bal in zijn pindarotsje” en “een zware bevalling, maar wel een mooi kind” kwamen we aan in Woudenberg, om de tweede helft van Nederland-Japan op tv te kunnen zien. Zonder pindarotsjes en bevallingen.