Marathontraining

Mijn eerste echte marathontraining zit erop. ’t Is maandagochtend rond een uurtje of acht wanneer ik mijn loopschoenen aantrek. Het kwik van de thermometer gaat al richting de 25 graden. Ik heb mezelf voorgenomen om 5 rondjes van 5 kilometer te lopen in een rustig duurlooptempo, en na ieder rondje steeds duizend meter op marathontempo, terwijl ik oefen op het drinken.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik start bij de atletiekvereniging te Nijkerk. De twee bidons die ik van huis heb meegenomen, één met water en één met sportdrank, zet ik hier neer.
Het eerste rondje gaat moeizaam. De benen moeten nog wakker worden denk ik. In 25 minuten en 46 seconden voltooi ik de eerste 5 kilometer. Ik pak een bidon en begin aan mijn eerste duizendje. 4.27, prima.

Het tweede rondje loop ik tegenovergesteld, voor de afwisseling. Ik klok 25;33. Het duizendje loop ik in 4 minuten en 23 seconden.
Ondertussen ben ik wakker geworden en ‘k begin steeds lekkerder te lopen. Het derde rondje gaat fluitend in 25.02, het duizendje in 4.22.

Nadat ik voor de vierde keer het 5 kilometer rondje gelopen heb, zie ik dat het atletiekveld waarop ik mijn duizendjes loop bezet is door een groepje voetballende jongens. Ik besluit gewoon mijn rondjes af te leggen. Bidon in de hand en lopen maar.
Na 4 minuten en 24 seconden lang “Hup één twee drie” en “Ze hebben hem al hoor”, aangehoord te hebben, vertrek ik voor mijn laatste 5 kilometer.

Ondanks het feit dat ik al ruim twee uur aan het lopen ben, gaat het nog redelijk soepel. Voor ik er erg in heb, zit de laatste ronde van 5 kilometer erop. 25 minuten en 22 seconden, geeft mijn stopwatch aan. Tijdens het vijfde duizendje in marathontempo, waarbij de laatste druppels uit de bidon gulzig opgezogen worden, hoor ik weer dezelfde klanken als tijdens het duizendje ervoor. Ik trek mij er niks van aan, doe wat ik moet doen en klok 4;23.

Moe maar voldaan wandel ik de 800 meter van het atletiekveld naar huis.