Linker hoek in Zwolle

Bij de 4EM van Zwolle stond ik met twee doelen aan de start: een podiumplaats en een tijd van onder de 25 minuten. Afgaande op de uitslagen van voorgaande jaren zou een podiumplaats er zeker in moeten zitten. Die tijd van onder de 25 minuten leek me gezien het gemak waarmee ik de laatste tijd mijn trainingen afwerk ook niet zo’n groot probleem.
Maar tijdens een 6,4 kilometer hardlopen kan er heel wat gebeuren, zo bleek.

Ik zal bij het begin beginnen. 19.15 uur zouden we weggeschoten worden. Er stonden zo’n drie en een half duizend mensen aan de start, waarvan vele scholieren die door Gerard Nijboer klaargestoomd waren voor deze 4EM.
Ruimschoots voor de start zocht ik het startvak op om zeker te zijn van een plaatsje voorin. Vanaf de tweede rij zou ik uiteindelijk aan de wedstrijd beginnen.

Direct na de start liep ik als tweede dame. Melanie Spruyt had de koppositie te pakken. Ondanks het feit dat ik de gang er aardig in had zitten, groeide het gat tussen Melanie en mij gestaag.
Halverwege kwam ik door in 11.58. Ruimschoots op schema voor mijn beoogde doel van binnen de 25 minuten en ook het podium lag binnen handbereik. Melanie was in geen velden of wegen meer te bekennen, maar de nummer drie ook niet.

Mijn harde start in combinatie met de wind die flink tegen blies, zorgde ervoor dat het tempo in de tweede helft van de wedstrijd wat daalde. Ik lag nog wel steeds op schema om mijn twee vooraf gestelde doelen te gaan halen.
Echter, zo’n 500 meter voor de finish gebeurde er iets wat ik vooraf niet ingecalculeerd had bij het stellen van mijn doelen. Ik kwam de man met de hamer tegen, vermomd en wel.

De laatste paar 100 meter kwam ik tussen de scholieren te lopen die nog een ronde te gaan hadden. Met een tempootje van hooguit 7 kilometer per uur liepen ze gezellig met z’n zessen op een rij de hele weg te blokkeren.
Ik had heel beleefd kunnen vragen of ze misschien even plaats zouden willen maken, maar koos ervoor om er bruut doorheen te knallen. Dat deze lompe actie mijnerzijds niet op prijs werd gesteld bleek uit de daaropvolgende reactie. Of het een doelbewuste linker hoek was of een reflexbeweging, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik ineens een flinke pijn ervaarde in mijn buikstreek.

Naar adem happend en de pijn verbijtend legde ik de laatste paar honderd meter naar de finish af. Van een eindsprint was geen sprake meer, ik was blij dat ik mijn ene been voor de andere kon krijgen.

Als tweede dame kwam ik over de meet. Doel één behaald! Dat de klok de 25 minuten al aantikte en het tweede doel dus als mislukt de boeken in gaat, daar kon ik niet mee zitten.
De benen waren goed, heb lekker gelopen. De volgende keer zal ik ietwat minder lomp doen om zodoende de man met de hamer niet weer tegen te komen.

Klik hier om Rik, Melanie en mij te zien schitteren op RTV Oost.
Na ruim 12 minuten komt Rik in beeld, hierna Melanie en vervolgens ik.