Leemkuilcross

Drie keer is scheepsrechts. ‘k Heb geen idee waar het gezegde vandaan komt, maar ’t is de waarheid als een koe.

Na twee soort van waardeloze crossjes op een rij, de Sylvestercross en de Florijnwinterloop, ging nummer drie voor de verandering wel goed.
Nummer drie was de Leemkuilcross te Berg en Dal. Berg en Dal, dat zegt genoeg. Klimmen en dalen was het.

Ruimschoots voordat het startschot zou klinken, vond al warm lopend de parcoursverkenning plaats. Korte klimmetjes, langere klimmetjes en flinke klimmen zaten erin. Hier tegenover stonden korte afdalinkjes, langere afdalingen en flinke afdalingen. Én een trap. Drie maal moesten we deze op.

Uiteraard werd ook de trap goed verkend tijdens de warming-up; zouden het één of twee treden tegelijk worden?!
Even een aanloopje nemen en hatseflats, die trap op knallen. Dacht ik. Nog voor ik halverwege was kwam het melkzuur uit mijn oren, stonden mijn bovenbenen op knappen, zat mijn hart in mijn keel en stonden mijn longen in brand.
Ik wist in ieder geval wel waar ik aan toe was; één tree tegelijk .

Ik liep de lange cross, die 9,3 kilometer telde. Twee kleine aanlooprondjes en drie maal een grote ronde was hetgeen hiervoor nodig was.
De eerste twee rondjes liep ik, enigszins bang gemaakt door het parcours, behouden. Als tweede dame, met een meter of vijftig achterstand op de nummer één en met nummer drie op mijn hielen, ging ik de derde ronde in. Vanaf hier ging het gas erop, om er niet meer af te gaan.

Vooruit geschreeuwd door trainingsmaatje Agnes, die zichzelf volgens mijn gekloond had, op iedere hoek van het parcours was ze namelijk te vinden, stierde ik de heuveltjes op, ging met gevaar voor eigen leven de afdalingen in en verslond ik de trap.
Oké, ik overdrijf, die trap ging niet zo tof, maar verder voelde het erg sterk aan.

Het gat met nummer één werd nauwelijks groter of kleiner. Op de goed te belopen paden liep ik iets op haar in, op de technische gedeeltes van het parcours pakte zij haar winst. Het gat met nummer drie nam wel wat toe, al zat ze nog steeds in mijn kielzog.

Zonder echt moeilijke momenten, maar ook zonder een bedreiging te vormen voor de winnares, wist ik als tweede te finishen.

M’n tweede wedstrijd dit jaar, na een derde plaats in Woudenberg nu een treetje hoger. Ik zeg, doortrekken die handel!