Het is er weer!

Na even een periode gekwakkeld te hebben, zit ik weer in de lift. Niet letterlijk- ik neem liever de trap- maar figuurlijk. Ik loop inmiddels weer 5 keer in de week en de omvang ligt momenteel op zo’n 70 tot 80 kilometer. Nog niet wat het wezen moet, maar het begin is er weer.

Het belangrijkste vind ik dat ik het weer heb. Het? Jazeker, het. Wat het is…? Nou, het gevoel, dat je loopt en dat het vanzelf gaat. Dat je denkt een bepaald tempo te lopen maar dat dit 20 seconden per kilometer sneller is, dat je ’s ochtends wakker wordt en denkt: “Yes, ik mag weer trainen!”.
Dat je een duurloop van twee uur loopt en er het liefst nog een uurtje achteraan had geplakt. Dat je thuis komt na een duurloop zonder dat je weet waar je precies gelopen hebt. Met je gedachten elders, lekker wegdromen tijdens de training. Dat is het, dat is genieten.

Dat het er weer is, wil niet zeggen dat de vorm goed is. Dat is ie nog lang niet. Het is puur het gevoel. En dat is goed.
En die vorm, die komt wel weer!