Gewoon een duurloop

Op een doordeweekse ochtend trek ik mijn stoute schoenen –Nike’s uiteraard- aan voor een duurloopje in het bos. Ik heb Harderwijk uitgekozen om m’n kilometers te maken.
Auto in, A28 op, A28 af, auto uit en rennen maar. ’t Is zo simpel.

Ik besluit de groene paaltjes te gaan volgen. Een geheel onverharde route die ik nog ken uit de tijd dat ik lid was van Athlos, de atletiekvereniging in Harderwijk. De route bedraagt een kilometertje of 18 en voert door het Leuvenumse Bos alsmede het Hulshorsterzand.

Er is geen mens te bekennen. Alleen het bos en ik.  Just the two of us.  Ik geniet van de rust om me heen, hoor mijn voetstappen en ademhaling in een mooie cadans. Heuvel op ietsjes sneller, omlaag weer in tempo afnemend.

Mijn voornemen om de groene paaltjes te volgen laat ik al gauw schieten. De drang naar nieuwe paadjes is weer eens de baas over mij.
Het ene mooie paadje wordt opgevolgd door het andere. De mooie paadjes brengen mij naar het Hulshorsterzand. Hier aangekomen besluit ik de paden te verlaten en dwars over te steken. Lekker ploeteren door het mulle zand!
Ik heb er inmiddels een aardig tempo in zitten. ‘k Loop puur op gevoel. Het gevoel is goed.

Ik waan me in Zeeland, tijdens de marathon. Ik loop op het strand tussen Vrouwenpolder en Domburg. Ben al over de helft. Ik verhoog het tempo nog ietsjes. Weg van de concurrentie…

KABOEM! Eén of andere boomstronk – wat moet een boomstronk in hemelsnaam op een zandvlakte…?! –  doet mij de das om. Met m’n snufferd in het zand ontwaak ik uit mijn dagdroom. “Opletten Hengeltje!”  Spreek ik mezelf vermanend toe.
Ietwat blauwer dan bij aanvang zet ik mijn duurloop voort. 

Terwijl ik het zand van me af klop, waag ik een blik op mijn horloge. Deze laat zien dat ik ruim een uur onderweg ben. Wanneer ik rechtstreeks naar de auto loop, zal ik op ongeveer anderhalf uur uitkomen. Dat vind ik wel genoeg voor vandaag, dus ‘k ga die kant maar op.

Op weg naar de auto kom ik een onbekend paadje tegen. Rechtdoor of toch maar afslaan? Ik zou rechtstreeks terug lopen, maar ben toch wel nieuwsgierig waar dat paadje heen gaat. Dan zit er maar één ding op. Juist, afslaan dus. Dat onbekende paadje in!   

Na 1 uur en 53 minuten zwerven door het bos kom ik weer bij m’n auto uit. Een goeie 22 kilometer in de benen. Die pakken ze me niet meer af!