Een hele hoop

Op mijn twaalfde begon ik met rennen. Rennen, ja. Zo was dat toen, een stukkie rennen. Inmiddels is het hardlopen geworden. Rennen klinkt zo tikkertje achtig.

Mijn eerste schoenen waren een paar gympies bij de Scapino. Wist ik veel. Van een Run2Day, RunnersWorld of iets dergelijks had ik nog nooit gehoord.

Ze zaten prima, die schoenen. Ik heb ze gedragen tot de gaten erin zaten. Met pijn in mijn hart heb ik ze weg gedaan.
Inmiddels had ik al wel gehoord van hardloopschoenen, maar nog niet van hardloopwinkels, dus ging ik naar een grote sportwinkel in Amersfoort om heuse hardloopschoenen te kopen. De keus viel op de Nike Pegasus. Ik was zo trots als een aap met zeven lullen. Mijn eerste echte hardloopschoenen!

Wederom liep ik ze helemaal op. Pas toen de gaten dusdanig groot werden dat het eerder sandalen leken als hardloopschoenen, gingen ze de kliko in.

Het begrip hardloopwinkel was mij inmiddels ter oren gekomen en daar trok ik naar Run2Day. Ik voelde mij als een kind in een snoepwinkel.
Hier werd mij verteld dat je het best kunt afwisselen met schoenen wanneer je veel loopt.

Mijn hele spaarbank werd geplunderd om twee paar schoenen aan te schaffen.

Inmiddels ben ik heel wat jaartjes en nog veel meer schoenen verder. Rode, groene, gele, blauwe. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb ze gehad.

Ieder jaar verslijt ik zo’n 3 tot 4 trainingsschoenen. Hiernaast heb ik nog diverse spikes en wedstrijdschoenen. Tel uit je winst (of verlies…).

Ik ben erg slecht in weggooien. Heb een soort van verlatingsangst.
Mijn eerste wedstrijdschoenen, acht jaar oud inmiddels. Ik heb ze nog steeds. Sterker nog, al mijn wedstrijdschoenen heb ik bewaard. De ene herinnert aan de Halve Marathon in Egmond, een ander aan een giga PR.
En die spikes, daarmee heb ik ooit nog een medaille behaald op het Nederlands Kampioenschap voor junioren. Zonde om weg te gooien.

Dit resulteert in een hoop schoenen. Een hele hoop!