‘Het KNMI waarschuwt voor extreem winterweer’, valt te lezen op NU.nl.
Hieronder een bericht: ‘Multimiljonair (48) adopteert zijn vriendin (42)’.  ‘t Heeft er verder niks mee van doen, maar vond het wel grappig.

Enfin, extreem winterweer dus. Koud, guur, sneeuw en andere narigheid waar je als loper niet op zit te wachten. Ik niet, in ieder geval.
De schaatsers onder ons vinden het daarentegen prachtig, dit weer. De wedkantoren met betrekking tot de Elfstedentocht houden menig gokker in z’n greep. Oud marathonschaatser Henri Ruitenberg weet het zeker, hij komt. De vacht van zijn kat is namelijk zo dik als dat van een schaap, en ja dan weet je het wel….

Angstvallig wordt het weerbericht in de gaten gehouden. Hoe lang houdt de vorst nog aan? Gaat er sneeuw vallen?
Ik doe precies hetzelfde, zij het met een andere insteek.

Half Nederland ligt op z´n gat. Code oranje is afgegeven. Een teken om de vuvuzela´s weer tevoorschijn te halen?!
Lange file´s teisteren de Nederlandse wegen. Reizen met het openbaar vervoer is een drama. Alle amateurvoetbalwedstrijden zijn al afgelast. Diverse crossjes gaan wegens de weersomstandigheden ook niet door. #Sneeuw is trending topic op twitter, terwijl er welgeteld drie sneeuwvlokjes gevallen zijn.

Hoe zouden ze dat in Zweden doen? Of in Finland? Rusland?

Ja, het is koud. Nee, ik houd daar niet van. Maar overdrijven is ook een kunst.

‘Helemaal naar de getver, maar wat een topweekend!’ aldus Ronnie D.

Ik geloof dat ik me daar wel bij aan kan sluiten.

Een weekendje trainen in de Drunense Duinen, ’t klinkt makkelijker dan het is. Het begon zaterdagochtend, met een rustige duurloop met Rik en Heleen. Rustig ja, tot het moment dat we ingehaald werden.
Een meter of dertig voorsprong had ie, toen Rik en Heleen elkaar aankeken en besloten hem in te halen. Een ferme versnelling later waren ze erbij. Zij wel…

Dertig meter achterstand werd veertig meter, vijftig, zestig. Hierna begon het gat te slinken, kwam ik weer dichterbij. Stapje voor stapje ging het, maar ik liep het gat dicht.
Amper aangesloten werd het tempo weer opgevoerd. GRRRR! In no time was het gat terug bij  af.
De rustige duurloop eindigde met het snot voor m’n ogen en het melkzuur uit m’n oren.

Net uitgehijgd en het snot voor m’n ogen weg gepoetst kregen we bezoek: losseveter voor de deur. Ze wilden een filmpje maken van Rik en mij.
Voor de mensen die losseveter niet kennen, ik kan het mij haast niet voorstellen, maar om even een beeld te creëren en om misverstanden te voorkomen;
losseveter heeft niks met losse veters te maken, dat zou te ingewikkeld worden. Losseveter is een hardloop gerelateerde website, waarop binnen- en buitenlands atletieknieuws te vinden is in de vorm van (kranten) artikelen en weergaloze zelfgemaakte videoreportages.
De hoofdrol spelen in zo’n videoreportage is de natte droom van heel atletiek minded Nederland. Kunt u wel raden hoe ik de nacht ervoor geslapen heb…

Na een dubbel interview en wat heen en weer gehobbeld te hebben voor de camera, konden Rik en ik ons alweer klaar maken voor training nummer twee. Een fartlek – klinkt moeilijker dan het is, ‘t is gewoon een vaartspel, maar ‘k houd wel van dingen die ingewikkeld klinken maar het stiekem helemaal niet zijn- onder leiding van local Koos Verweij stond er op het programma. Ik kende hem alleen van naam, inmiddels ook van achteren…

‘Hoe ver is het nog?!’ de wanhopige kreet van loopmaatje T, wegens privacy redenen zal ik de volledige naam dit keer achterwege laten, was wel typerend voor deze training.
Koos zocht een mooi doch vooral toch ook zwaar parcours uit, zette de vaart erin en stopte pas wanneer het hem uit kwam. De grote groep was inmiddels een mengeling aan subgroepjes geworden. De snelle mannen en Heleen, die geen man is maar wel loopt als een kerel, volgden Koos. De mindere goden, waaronder ondergetekende, volgden ook, zij het op gepaste afstand.

In standje volle bak, zonder te weten hoe lang het nog volgehouden moest worden – één keer lossen is tot daar aan toe, maar ook nog het ‘subgroepje’ laten gaan?! No way! – denderden we door de Drunense Duinen. Het zorgvuldig verwijderde snot voor m’n ogen was inmiddels weer in volle hevigheid aanwezig, waardoor het nóg lastiger werd om te zien of Koos nu eindelijk een keertje zijn benen stil hield.
Was dit het geval, dan werd de laatste opgewacht, om vervolgens de spurt er weer in te zetten. Lichtelijk naar de kl*ten, of om op z’n Ronnie’s te praten ‘helemaal naar de getver’ kwam de training na ruim 15 kilometer buffelen ten einde. Genieten!

Na een aantal schuimkragen, gevolgd  door een heerlijke nacht – dat is dan weer het voordeel van ‘helemaal naar de getver’ zijn, je hoeft alleen je ogen maar dicht te doen en voor je het weet is er een nieuwe dag aangebroken waarop de loopschoenen weer aangetrokken mogen worden– was het alweer zondag, de dag van de lange duurloop, die z’n naam eer aan deed. Met 56 Drunense kilometers op de teller werd vervolgens huiswaarts gekeerd. Helemaal naar de getver, maar wat een topweekend.

“De meeste dromen zijn bedrog”, heb ik ooit eens iemand horen zingen. Hij moest ‘ns weten!

( Uit de RunnersWorld van deze maand)

Drie keer is scheepsrechts. ‘k Heb geen idee waar het gezegde vandaan komt, maar ’t is de waarheid als een koe.

Na twee soort van waardeloze crossjes op een rij, de Sylvestercross en de Florijnwinterloop, ging nummer drie voor de verandering wel goed.
Nummer drie was de Leemkuilcross te Berg en Dal. Berg en Dal, dat zegt genoeg. Klimmen en dalen was het.

Ruimschoots voordat het startschot zou klinken, vond al warm lopend de parcoursverkenning plaats. Korte klimmetjes, langere klimmetjes en flinke klimmen zaten erin. Hier tegenover stonden korte afdalinkjes, langere afdalingen en flinke afdalingen. Én een trap. Drie maal moesten we deze op.

Uiteraard werd ook de trap goed verkend tijdens de warming-up; zouden het één of twee treden tegelijk worden?!
Even een aanloopje nemen en hatseflats, die trap op knallen. Dacht ik. Nog voor ik halverwege was kwam het melkzuur uit mijn oren, stonden mijn bovenbenen op knappen, zat mijn hart in mijn keel en stonden mijn longen in brand.
Ik wist in ieder geval wel waar ik aan toe was; één tree tegelijk .

Ik liep de lange cross, die 9,3 kilometer telde. Twee kleine aanlooprondjes en drie maal een grote ronde was hetgeen hiervoor nodig was.
De eerste twee rondjes liep ik, enigszins bang gemaakt door het parcours, behouden. Als tweede dame, met een meter of vijftig achterstand op de nummer één en met nummer drie op mijn hielen, ging ik de derde ronde in. Vanaf hier ging het gas erop, om er niet meer af te gaan.

Vooruit geschreeuwd door trainingsmaatje Agnes, die zichzelf volgens mijn gekloond had, op iedere hoek van het parcours was ze namelijk te vinden, stierde ik de heuveltjes op, ging met gevaar voor eigen leven de afdalingen in en verslond ik de trap.
Oké, ik overdrijf, die trap ging niet zo tof, maar verder voelde het erg sterk aan.

Het gat met nummer één werd nauwelijks groter of kleiner. Op de goed te belopen paden liep ik iets op haar in, op de technische gedeeltes van het parcours pakte zij haar winst. Het gat met nummer drie nam wel wat toe, al zat ze nog steeds in mijn kielzog.

Zonder echt moeilijke momenten, maar ook zonder een bedreiging te vormen voor de winnares, wist ik als tweede te finishen.

M’n tweede wedstrijd dit jaar, na een derde plaats in Woudenberg nu een treetje hoger. Ik zeg, doortrekken die handel!

http://www.midwintermarathon.nl/

“Op jouw leeftijd hoor je nog naar de trainer te luisteren.” Aldus trainingsmaatje Bart W.

De trainer, luisterend naar de naam Fred van Mook, zag ons in Woudenberg bij de Florijnwinterloop graag aan de start staan van de 5 of 10 kilometer bosloop. De 5 kilometer leek me niet wat, dus stond ik met mijn goede gedrag aan de start van de 10 kilometer.

Bosloop klinkt niet verkeerd. Vriendelijker in ieder geval dan een cross. Maar schijn bedriegt. Het was weliswaar beter te doen dan die zandvlakte in Soest, maar lekker doorstampen is anders. Mul zand, modderplassen, glibberige grasstroken. Dat is toch niet om op hard te lopen?!  

Hardlopen kon ik het ook niet noemen, het tempo kwam er niet in. Ploeteren was het, 10 kilometer lang. En dan heb je het er eíndelijk op zitten, denk je alles gehad te hebben, komt de grootste uitdaging nog. M’n kuiten schoon maken.

Ik moest, alvorens ik kon douchen, nog wachten op de prijsuitreiking. Dat dan weer wel… Toen ik in de kleedkamer aankwam, was ie leeg. Op zich geen probleem, ik heb niemand nodig om mijn kuiten schoon te krijgen, maar nu was het wel lastig, die lege kleedkamer.
Die pipo’s in Woudenberg hadden een bewegingssensor in de kleedkamer hangen, waarop het licht reageerde. Heel handig. Zij het niet dat die sensor alleen de kleedkamer registreerde en niet de douches.

Ik stond dus onder de douche, een seconde of drie duurde het denk ik, valt het licht uit. Verdorie! Ik onder de douche vandaan, effe zwaaien naar de bewegingssensor, gauw weer terug onder de douche, waar na wederom drie seconden het licht weer uit valt.
Stond ik dan, in het donker, alleen, na een bósloop van 10 kilometer, onder de douche in Woudenberg. Echt, veel beroerder kan het niet.  

Even heb ik het geprobeerd, in het donker douchen. Maar het is lastiger dan het lijkt; ik had bar weinig zicht op mijn modderpoten.
Ik dus weer naar die bewegingssensor, zwaaien, kuiten inspecteren, erachter komen dat ze nog láng niet schoon zijn, terug onder de douche, waar het licht weer uit valt, kuiten boenen, denken dat ze nu wél schoon zijn, onder de douche vandaan, zwaaien naar de bewegingssensor, kuiten wederom inspecteren, opnieuw tot de conclusie komen dat ze nog niet modder vrij zijn, weer onder de douche gaan staan, waar jawel, het licht uit valt, kuiten boenen in het donker, weer effe zwaaien naar de sensor, zien dat mijn kuiten nog steeds niet vrij zijn van modderspetters, terug onder de douche, waar het licht weer uit valt….

Zesentachtig keer heeft dit riedeltje zich herhaald. Het duurde even, maar dan heb je ook wat; schone kuiten!

Ik ging 2011 in met twee hoofddoelen en ben 2011 uitgegaan met twee hoofdprijzen.

De Rotterdam Marathon en de Kustmarathon waren rood omcirkeld in mijn agenda. Doelen: onder de 3 uur in Rotterdam en winnen bij de Kustmarathon. Andersom had ik trouwens ook niet erg gevonden…

Rotterdam ging nagenoeg geheel volgens plan: 30 kilometer achter Haas Heleen aan, die zo’n 21 minuten per 5 kilometer zou lopen. De langzaamste 5 kilometer ging in 21.19 en de snelste in 20.57. De laatste 12,195 kilometer moest ik het zelf doen. De 2 resterende 5 kilometers gingen in respectievelijk 21.12 en 21.45, waarna ik de overige 2,195 kilometer in 9 minuten en 25 seconden wist te volbrengen. 65 seconden zat ik onder mijn doel. Doel 1 kon ik hiermee afstrepen. Behaald!

Doel 2 ging wat moeizamer. Niet zozeer vanwege het parcours was de 9^e editie van de Kustmarathon zwaar; ik was wel voorbereid op 14 kilometer strand en tig traptreden gedurende deze 42 kilometer en 195 meter.
Het waren de 28 graden die de thermometer aangaf waardoor het écht afzien was. 3 uur 16 minuten en 38 seconden had ik nodig om doel 2 als succesvol de boeken in te laten gaan.

Om dit te bereiken heb ik 4168,9 kilometer gelopen. De 5^e maand telde de minste kilometers, 160,9 in totaal. De meeste kilometers kwamen op rekening van de 8^e maand: 533,5.
In totaal zijn er 5 maanden geweest van meer dan 400 kilometer, 2 maanden kwam ik niet boven de 200 uit.

26 wedstrijden heb ik gelopen, waarvan 10 overwinningen en 8 overige podiumplaatsen. Hierin behaalde ik 3 PR’s. De mooiste uiteraard de 2.58:55 in 010 op de klassieke 42,195 kilometer, tijdens mijn 2^e marathon. 22 dames moest ik hier voor mij dulden, maar slechts 2 hiervan waren Nederlands;  Hilda Kibet (hoe Nederlands wil je het hebben) en Lindsay van Marrewijk. Je kunt ze slechter treffen…
De 2.58:55 is een 17^e plaats op de marathonranglijst waard, waar ik met mijn bouwjaar 1987 de jongste uit de top 20 ben.

Verder liep ik mijn beste 10 kilometer in 6 jaar tijd. 18 seconden boven mijn PR uit mijn vorige hardloopleven.

Dit alles mede dankzij 6 maanden HDRTeam (Hellas Distance Running Team) met zo’n 20 soortgenoten met dezelfde kronkel. Thanx all!!

Op naar 2012 met nog meer kilometers, snellere tijden en minstens zoveel plezier!

Zo voelde ik me gisteren een beetje. Niet als Pietertje op het voetbalveld, maar als Ilonka in het mulle zand van Soest.

“Jij kunt echt niet crossen hè, Ilonka?!”
“Nee.”

Ik neem nog maar een boterham met Pindakaas. Wacht maar, later als ik groot ben…

“Uitstappen doe ik alleen als ik onderweg een been verlies.”  Heb ik mezelf wel eens horen zeggen. Ik heb zonet nog even goed gekeken; ze zitten er alle twee nog onder.

Desondanks ben ik gister uitgestapt. Daar baal ik van. Da’s zo niet mij!

Ik heb de logboeken er even op nagekeken; één keer eerder ben ik uitgestapt, in 2001. En nee, ook destijds verloor ik geen been onderweg. Tijdens een 10 kilometer wedstrijdje had ik al drie sanitaire stops moeten plegen, toen mijn darmen wederom begonnen te borrelen, gaf ik er de brui aan- verdere details zal ik jullie besparen.

Met  twee benen onder mijn lijf én prima functionerende darmen heb ik de finish niet gehaald.

De reden?? Ik werd licht in mijn hoofd. Duizelig ook. Ging op sommige momenten zelfs dubbel zien. Reden genoeg? Ik denk het wel. Ik had geen andere keus. En tóch heb ik er ontiegelijk de balen van.

Zoals eerder beschreven, is de Halve Marathon in Dronten een wedstrijd die ik koester. Waar ik ondanks het traditiegetrouwe k-weer -wat nu overigens best mee viel-  warme gevoelens voor heb. De halve had ik er nog nooit gelopen. De 5 en de 10 kilometer wel. Op de 5 kilometer heb ik al acht jaar het parcoursrecord staan – ook gister heeft ‘ie weten te overleven. Mijn 10 kilometertijd in Dronten is goed voor een derde plaats op de eeuwige ranglijst aldaar.
Het zegt wellicht meer over de deelname op deze afstanden, toch vind ik het leuk.

Een paar weken geleden kwam er een mailtje van de organisatie van Dronten. Of ik – of beter gezegd wij, de mail was ook voor Rik bestemd- mee wilde lopen met de halve marathon. Ik stond er van te kijken. Was vereerd.
De halve marathon is dé afstand in Dronten. Nederlandse top/subtop staat daar aan de start, evenals buitenlandse Hardlopers. Juist ja, met hoofdletter H, want Hard gaan ze.

En nu wilden ze ons – Rik en mij- daar aan de start hebben. En da’s niet alles. Een heuse VIP behandeling kregen we.

Ik blijf het bijzonder vinden, uitgenodigd worden voor een wedstrijd. Dat ze me graag aan de start hebben staan en daar soms zelfs nog geld voor over hebben ook. Bizar!

Iedere wedstrijd wil ik knallen, laten zien wat ik kan. Wanneer ik word uitgenodigd heb ik dat nog een tikkeltje meer. Wil ik ook een tikkeltje meer laten zien. Dan wil ik de organisatie laten blijken dat hun keus om mij uit te nodigen juist was.

Dat maakt dat ik extra baal van mijn uitstappen. Ik heb niet kunnen laten zien wat ik kan. Laat staan dat tikkeltje meer…

Morgen sta ik aan de start bij de Halve Marathon in Dronten. Een wedstrijd waar het doorgaans ontiegelijk k-weer is. Een wedstrijd met een gruwelijk saai parcours door de polder waar de wind àltijd tegen waait. Een wedstrijd waar speaker Henk Borgmeijer – de crème de la crème- alle deelnemers, tot de laatste aan toe, toespreekt als zijnde winnaars. Een wedstrijd waar ik goede herinneringen aan heb.

2003 was het – acht jaar geleden alweer. Met mijn zestien lentes jong stond ik in Dronten – ja, ook dit jaar ontiegelijk k-weer- aan de start van de 5 kilometer. Deze 5 kilometer startte tegelijk met de 10 kilometer en de halve marathon.
De echte kanonnen liepen de halve marathon. Irma Heeren, Anne van Schuppen, Daphne Panhuysen en Miranda Boonstra bij de dames. Het topveld bij de mannen werd vertegenwoordigd door onder andere Jeroen van Damme, Jamal Baligha, Theo van den Abbeel en Peter van Egdom.
Stuk voor stuk mensen waar ik –letterlijk en figuurlijk- huizenhoog tegenop keek.

Bij de start nam ik genoegen met de tiende rij. Achter de échte hardlopers. Na wat rommelige eerste meters kwam ik op stoom. Voor ik er erg in had liep ik in de kopgroep van de dames halve marathon. Ik liep gewoon naast Irma Heeren en Miranda Boonstra. Holy fuck!

De eerste kilometer ging in 3.28. Drie minuten en achtentwintig seconden. DRIE MINUTEN EN ACHTENTWINTIG SECONDEN. Jeminee!

Tot mijn grote verbazing kon ik de groep blijven volgen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, raffelde ik de kilometers weg om en nabij de 3 minuten en 30 seconden, in het kielzog van de topdames.
Na drie kilometer kwamen we door in 10.31. Zo hard had ik nog nooit gelopen. Niet veel later werden onze wegen gescheiden. De halve marathon en ook de 10 kilometer lopers hielden rechts aan. Ik, als 5 kilometer loopster, moest links afslaan.

Met nog een kleine twee kilometer te gaan stond ik er ineens alleen voor. Een kleine twee kilometer die vele malen langer leek te duren dan de drie voorafgaande kilometers.
Waar ik eerst volledig in een roes liep, begon ik nu enigszins bij mijn positieven te komen. Mijn bovenbenen brandden. Mezelf vermanend toesprekend “houd ritme, blijf vechten” voltooide ik de laatste meters naar de finish.
17 minuten en  41 seconden was het resultaat. Een parcoursrecord dat nog steeds staat.

Morgen sta ik er dus weer, aan de start in Dronten. Henk Borgmeijer, met z’n ‘crème de la crème’, en het k-weer zullen traditiegetrouw akte de presence te geven.  
De kopgroep bij de halve – ik heb de deelnemerslijst gezien…- wordt ‘m niet deze keer, maar wie weet, wordt ook dat ooit nog traditie.