Ruim 2,5 jaar week je niet van mijn zij, deed je alles wat ik vroeg. We hebben samen leuke dingen meegemaakt. Veel gezien ook.
Meestal ging je mee naar trainen toe, naar wedstrijden ook vaak. Vele kilometers hebben we samen afgelegd.
Weet je nog, Egmond vorig jaar?

En of het nu 10 graden vroor, of 30 boven nul was, het maakte ons niet uit. Samen stonden we sterk. Door weer en wind.
Maar, er is iets veranderd de laatste tijd. Ik kan niet meer van je op aan.
Er is de laatste tijd iedere keer wel wat. Daar heb ik genoeg van!

Ik weet dat ik af en toe wat liever voor je had kunnen zijn. Jij stond altijd voor me klaar en je kreeg er weinig voor terug. Tsja, je hebt gelijk. Eigenlijk heb ik je gewoon gebruikt.

Ik heb er lang over na moeten denken, maar ik denk dat dit het beste is voor ons beiden. Ik doe je de deur uit.

Oké, ik geef het toe. Er is een ander in het spel. Een jonger exemplaar. Een stuk knapper, strakker in zijn vel.
Hij zal mij voortaan naar trainingen en wedstrijden brengen.  

Je was de eerste voor mij, dat vind ik heel speciaal. Ik zal altijd aan je blijven denken.
Hoe het nu verder moet met jou?
Tsja, uhmmm…. Ik zal eerlijk wezen. Ik denk dat je wordt afgemaakt. Er is geen redden meer aan. Sorry!

Mijn auto gaat de deur uit. Mijn eerste auto. Mijn Nissan Micra. Mijn rots in de branding. Goed, ik sla door…
Voortaan zal ik in mijn nieuwe bolide, een Kia Picanto, de Nederlandse wegen onveilig maken. U bent gewaarschuwd!

Mijn eerste schoenen waren een paar gympies bij de Scapino. Wist ik veel. Van een Run2Day, RunnersWorld of iets dergelijks had ik nog nooit gehoord.

Ze zaten prima, die schoenen. Ik heb ze gedragen tot de gaten erin zaten. Met pijn in mijn hart heb ik ze weg gedaan.
Inmiddels had ik al wel gehoord van hardloopschoenen, maar nog niet van hardloopwinkels, dus ging ik naar een grote sportwinkel in Amersfoort om heuse hardloopschoenen te kopen. De keus viel op de Nike Pegasus. Ik was zo trots als een aap met zeven lullen. Mijn eerste echte hardloopschoenen!

Wederom liep ik ze helemaal op. Pas toen de gaten dusdanig groot werden dat het eerder sandalen leken als hardloopschoenen, gingen ze de kliko in.

Het begrip hardloopwinkel was mij inmiddels ter oren gekomen en daar trok ik naar Run2Day. Ik voelde mij als een kind in een snoepwinkel.
Hier werd mij verteld dat je het best kunt afwisselen met schoenen wanneer je veel loopt.

Mijn hele spaarbank werd geplunderd om twee paar schoenen aan te schaffen.

Inmiddels ben ik heel wat jaartjes en nog veel meer schoenen verder. Rode, groene, gele, blauwe. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb ze gehad.

Ieder jaar verslijt ik zo’n 3 tot 4 trainingsschoenen. Hiernaast heb ik nog diverse spikes en wedstrijdschoenen. Tel uit je winst (of verlies…).

Ik ben erg slecht in weggooien. Heb een soort van verlatingsangst.
Mijn eerste wedstrijdschoenen, acht jaar oud inmiddels. Ik heb ze nog steeds. Sterker nog, al mijn wedstrijdschoenen heb ik bewaard. De ene herinnert aan de Halve Marathon in Egmond, een ander aan een giga PR.
En die spikes, daarmee heb ik ooit nog een medaille behaald op het Nederlands Kampioenschap voor junioren. Zonde om weg te gooien.

Dit resulteert in een hoop schoenen. Een hele hoop!