De beste stuurlui… juist, die staan aan wal. Ik kan varen joh!

Mijn relaas komt voort uit enige verwondering betreft hetgeen ik gister heb gezien tijdens het NK in Emmeloord, of beter gezegd, hetgeen ik niet heb gezien; atleten, publiek en sfeer.
En ja, ik ben mij er donders goed van bewust dat ik hier zelf ook medeplichtig aan ben- ik ben atleet, was gister publiek en nee, ook ik was niet heel erg sfeerverhogend.
Ik wou wel hoor, van onwil is zeker geen sprake, maar om daar nu in m’n eentje het clublied van Hellas ten gehore te brengen… ’t Is toch net wat anders dan met tienduizend man “Hand in hand kamaraden” te zingen.

Een Nederlands Kampioenschap hoort spektakel te zijn,  moet mensen trekken. Atleten vooral, zijn die er dan komt het publiek vanzelf ook.
Ik snap die atleten wel, behoor er zelf namelijk ook toe… Vijfentwintig (!!) rondjes op een atletiekbaan; je moet er maar zin in hebben…

Een handje vol deelnemers per categorie op een NK, terwijl er volgens de laatste cijfers vier miljoen mensen in Nederland zijn die zich hardloper noemen. Vier miljoen potentiële deelnemers en in totaal, alle categorieën bijeen genomen, stond er misschien honderd man aan de start.

Waar ik was??! Uhhmmm….

Mijn excuus is op zich best redelijk te noemen, al zeg ik het zelf- en dan heb ik het nog niet eens over die vermaledijde vijfentwintig (!!) rondjes.  Ik stond langs de kant; aan te moedigen.
Stel, stel nou hè, dat ik wél mijn loopschoenen had aangetrokken, dan was er in één klap een groot deel- niet dat ik zo groot ben, maar procentueel gezien was mijn aandeel aanzienlijk – van het publiek verdwenen. En dat wil ik dan ook weer niet op mijn geweten hebben…

Om die vijfentwintig (!!) rondjes een beetje aangenaam te maken, om zodoende wat meer mensen te trekken, atleten vooral en ja, publiek dus ook, zou een ietsiepietsie meer sfeer geen kwaad kunnen.  
Andersom werkt ook wel trouwens; met meer atleten en publiek creëer je ook weer meer sfeer, maar gezien de atleten en dus ook het publiek het al jaren laten afweten bij het NK 10.000 meter, kun je het deze ene keer misschien beter omdraaien; met meer sfeer atleten en publiek trekken. ’t Is maar een ideetje…  

’t Had maar zo een bridgetoernooi kunnen zijn, hetgeen er gister op de atletiekbaan plaatsvond- sfeertechnisch gezien dan, plaatstechnisch gezien lijkt met me niet echt logisch, een bridgetoernooi op een atletiekbaan, maar ik sluit niks uit…
Doodse stilte, slechts af en toe iemand die klapt, maar sfeer… ho maar.

Dat kan anders, denk ik dan…
Zorg voor wat muziek langs de baan; een DJ, dweilorkest wat mij betreft. Maak er wat van…!

Wat ik deed??! Uhhmmm….

Ja, ik stond langs de baan. Nee, het leek mij niet verstandig om voor enig muziekaal vertier te zorgen; heb mijn blokfluit al sinds de basisschool niet meer aangeraakt, mijn zangkunsten zijn niet je van het – sommige mensen scoren daar dan weer heel hoog mee, maar ook mijn danskunsten redden het niet bij bijvoorbeeld een Rinus en Ramona- en als DJ zijnde ben ik ook nog niet doorgebroken, ook nooit geprobeerd overigens, maar sommige dingen kun je beter niet proberen. Beetje zelfkennis, da’s ook wat waard…

Misschien, heel misschien, neem ik volgend jaar mijn loopschoenen mee naar het NK. Maar, íemand moet langs de kant staan en vijfentwintig (!!) rondjes op een atletiekbaan, daar moet je ook maar zin in hebben…
Mocht ik ook volgend jaar mijn loopschoenen thuis laten, dan zal ik overwegen nog wat blokfluitlessen te nemen…

‘k Ga eerst maar eens van de wal af, effe een stukkie varen…

Een geluksonderbroek, ongewassen uiteraard, áltijd eerst de linker sok en dán pas de rechter, een kus op je kettinkje, kruisjes slaan… ’t Is heel gewoon in de sport; bijgeloof.
Of nou ja, heel gewoon…. een gewassen onderbroek zou ik persoonlijk prefereren boven een ongewassen, maar hé, als ’t geluk brengt??!

Vroeger was het gebruikelijker dan tegenwoordig. Er gaan verhalen rond dat de spelers van het Nederlands voetbalelftal tijdens het WK van 1974 – ik weet het nog goed… – voor elke wedstrijd meezongen met een bandje (even voor de mensen die nog jonger zijn dan ik ben, hier kwam vroeger, voor de tijd van de CD’s en MP3 spelers, geluid uit) van de Cats (wederom voor de mensen die jonger zijn dan ik ben, alsmede ook mijn leeftijdsgenoten, dit waren de voorgangers van Jan Smit en Nick & Simon).
Uitgerekend op de dag van de finale was het bandje zoek en ja, dan weet je het wel, zonder de Cats ben je kansloos…
Oranje verloor.

Ik ben er zelf nooit zo van geweest, bijgeloof in het algemeen en de Cats in het bijzonder, maar sinds gisteravond ben ik om. Althans, wat betreft bijgeloof dan, muziek van de Cats hoeft voor mij nog steeds niet…
Voor aanvang van de Zomeravondcup kreeg ik van Florian Koopmans hét alom geprezen Hellas polsbandje,  een geluksbandje aldus Florian. En als Florian het zegt…

Bandje om en rennen maar, ‘t kon niet meer mis gaan!

Het vooraf op maat aangemeten plan bevatte een rustige opening, om hierna dan wel steady door te lopen, dan wel de tweede helft te versnellen. Goed plan, al zeg ik het zelf.
Echter, de uitvoering kwam niet geheel overeen met hetgeen zo zorgvuldig bedacht was…

In plaats van de eerste kilometer in 3.50 te openen, zoals het vooraf aangemeten plan voorschreef, knalde ik er een 3.37 uit. Oeps!
Maar gelukkig had ik mijn geluksbandje om!

Waar ik normaliter direct aan het zuurstof zou moeten na zo’n snelle kilometer, kon ik nu tot vier kilometer aardig doortrekken, zodat het slechts zes in plaats van negen kilometer dusdanig harken werd dat een beetje hovenier er jaloers op zou worden… (Ja, ‘k ben echt van alle markten thuis… ).

Het geluk werd pas na de finish echt compleet; toen ik in mijn blote kont onder de douche stond en het water op bleek te zijn, maar - mazzelaar dat ik er rond loop - ik mijn haren nog niet ingezeept had. Echt, je hebt van die dagen dat het geluk niet op kan…

Ik geloof dat ik ‘m maar om houd, mijn geluksarmbandje!

U heeft nog een verslag van me te goed van de baanwedstrijd van vrijdagavond. Ik had echter tot op heden geen tijd om in de pen te klimmen; ik zat namelijk in een paal…

Nee, ga nou niet direct rare dingen denken… ‘k Was gewoon aan het paaldansen. Of nou ja, gewoon… paaldansen in ieder geval, of ’t gewoon was dat geloof ik niet helemaal. Speciaal, da’s misschien een betere benaming. Of bijzonder… Net zoals “wat zit je haar bijzonder”. Snapt u ‘m?!

Zaterdag stond in het teken van de vrijgezellendag van trainingsmaatje Patricia. Zo’n vrijgezellendag is de ultieme day after na een wedstrijdje, zo bleek.
De dag na een wedstrijd staat in het teken van herstel. Veel gelopen wordt er dan over het algemeen niet, maar een alternatieve training is dan wel weer uitermate geschikt. En wat kun je dan beter doen dan paaldansen??!
Een sublieme combinatie van kracht, coördinatie, lenigheid en stabiliteit, die door mij uiteraard op zeer sierlijke wijze rond de paal ten toon gespreid werden…

Na de paaldansact stapten we op de boot voor een tochtje door de Amsterdamse grachten, alwaar het er ietwat minder sierlijk aan toe ging… Hier werd een ander aspect om het herstel te bespoedigen ter harte genomen; veel drinken om de afvalstoffen af te voeren.
Ik bedacht mij echter pas zondagochtend dat water wellicht een betere keus zou zijn geweest dan die vliegende hertjes…

Vliegende hertjes ja. Ik had er ook nog nooit van gehoord, maar geloof me, als je er maar genoeg van op hebt, zie je ze vanzelf vliegen. De hertjes. Alles.
Een opvallende bijwerking ook van dit drankje, is dat je (ik in ieder geval) ineens feilloos het hele repertoire van André Hazes mee kunt zingen…

Tijdens het vaartochtje werd er een tussenstop gemaakt op de wallen. Want ja, als je er toch bent… Met zeven meiden keken we onze ogen uit in een sexshop, waar we kennis maakten met diverse dingen waar we het bestaan nog niet van af wisten. Althans, iedereen deed alsof ie het bestaan er niet van af wist…
Eén van de dingen ‘waar we het bestaan nog niet van af wisten’ waren allerlei soorten gelletjes, die ik in het Powerbar assortiment nog niet ben tegen gekomen… Ben ook zeer benieuwd wat er gaat gebeuren mocht je zo’n gelletje tijdens de marathon innemen… Uitproberen laat ik maar aan iemand anders over, denk ik… (Patries, ik hoor het nog wel… ).

Aan het einde van de dag, toen eigenlijk de volgende dag allang aangebroken was, namen we nog even de tijd voor wat loopscholing; met korte contacttijden, op de voorvoeten en met de handen in de lucht om de rompstabiliteit extra te benadrukken – je bent atleet of je bent het niet- werd de dansvloer betreed. Trainer Fred kan trots op ons zijn!

Na een lange dag, waarin, zoals u heeft kunnen lezen, het herstellen van de wedstrijd prioriteit had, werd er in de kleine uurtjes huiswaarts gekeerd.

O ja, de wedstrijd, daar zouden we het nog over hebben. Of niet…?? Ach, laat ook maar… Heel veel kan ik me er toch niet meer van herinneren. Misschien ook wel een bijwerking van die vliegende hertjes…

Baanwedstrijden staan bij mij gelijk aan gruwelijk dood gaan. Afzien. Pijn lijden.

Mijn eerste baanwedstrijdje liep ik toen ik een jaar of veertien was. Achthonderdmeter. ‘k Wist niet dat twee rondjes zo’n pijn konden doen…

Ik was gewend aan stratenloopjes. Lekker met een paar honderd man rondjes rond de kerk. Rondjes ietwat groter dan 400 meter.
Ik kon aardig meekomen, al zeg ik het zelf. Haalde geregeld het podium bij die loopjes.

En dan sta je ineens aan de start van een 800 meter, geen idee hebbend van wat je allemaal te wachten staat. Geen idee hebbend ook van de hele procedure.
Bij een wegwedstrijd is het makkelijk, gewoon met z’n allen achter het lint wachten op het startschot en knallen maar. Niks geen baanindelingen, series, termen als ‘deelnemers gereed maken’ of ‘op uw plaatsen’.

Ik volgde de rest maar. Tot het startschot klonk, toen was het gebeurd met het volgen, althans, ik volgde wel, maar op gepaste afstand…

Tweehonderd meter doorkomst ging in 34 seconden. Vierendertig seconden!! Nog nooit was ik zo snel geweest op de tweehonderd meter. En nu moest ik er nog zeshonderd…

Met 73 seconden op de klok ging de bel voor de tweede en tevens laatste ronde. Godzijdank de laatste ronde.

Het melkzuur kwam al uit mijn oren, ik liep als zijnde een pasgeboren hertje met een borrel op – totaal de coördinatie kwijt. Vraag me niet hoe ik die laatste ronde door ben gekomen, het enige dat ik weet is dat ik met 2.48 in de uitslagen stond. Als laatste.

Vre-se-lijk vond ik het. Vind ik het. Achthonderdmeter. Baanwedstrijden.

Vanavond is het weer zo ver. Na een paar jaar te hebben geschitterd door afwezigheid, zal ik mijn spikes weer onder binden om even flink af te zien.

Of, nou ja… afzien…

De mensen die we vanavond om 20.00 uur herdenken, díe hebben afgezien, díe hebben pijn geleden, díe zijn gruwelijk dood gegaan.

Zo’n baanwedstrijdje stelt eigenlijk geen reet voor.

Times are changing. Wat vroeger de mooiste dag van het jaar was, waar ik al maanden van tevoren naar uit keek, die amper voorbij was of ik had het verlanglijstje voor het jaar  erop al klaar (want ja, daar ging het uiteindelijk om…), die dag interesseert me nu al jaren niks meer.
Mijn verjaardag… de laatste keer dat ik er echt naar uit keek was de dag dat ik achttien werd. Niet zozeer omdat ik achttien werd, maar vanwege de bijkomstigheid dat ik dan mocht autorijden. Althans, ik mocht beginnen met mijn rijbewijs. De dag dat ik écht mocht autorijden liet nog even op zich wachten, maar dat is een ander verhaal. Een vrij lang verhaal ook, te lang, vooral. Ik zal het u besparen, het lange verhaal. De verkorte versie komt erop neer dat ik op mijn negentiende verjaardag nog steeds niet mocht autorijden…

Inmiddels ben ik vierentwintig en mag ik autorijden, al eventjes, gelukkig – voor mij dan in ieder geval, wat de andere weggebruikers ervan vinden laten we maar in het midden….
Voor het eerst sinds jaren kijk ik weer uit naar mijn verjaardag. Niet omdat ik vijfentwintig word. Who cares??! Ook niet vanwege de kadootjes (al zijn die natuurlijk meer dan welkom… ). De reden dat ik uitkijk naar de 28^e juli is dat ik dan mijn trail debuut ga maken!

Ik zie enkele wenkbrauwen fronsen. Ilonka en trailen. Ilonka de anticrosser op een cross – want dat is een trail toch eigenlijk, een ietwat uit de hand gelopen cross – van 33 kilometer, en er dan nog zin in hebben ook…?! Hell yeah!

Het begon met een oproepje van Ronnie op het digitale dorpsplein voor hardlopers, wie hem zou willen vergezellen bij de Nisraman Trail Teams?! De bedoeling is dat je getwee 33 kilometer tussen La Roche en Ardenne en Houffalize aflegt. Hoe moeilijk kan het zijn?? (Om eerlijk te zijn… ik heb geen flauw idee…).

Enfin, Rik reageerde, die wilde wel, weet ook niet hoe moeilijk het kan zijn… Hij stelde echter wel een maar; als Ilonka het goed vindt…
Die trail valt namelijk gelijk met mijn verjaardag en u kunt zich waarschijnlijk wel indenken dat ik het hart-stik-ke vervelend vind om deze heugelijke dag door te brengen in een pittoresk dorpje in de Ardennen, om dan in plaats van gezellig in een kringetje koffie dan wel thee te drinken en een gebakje te eten, 33 kilometer door de bush-bush te rennen. En tóch zei ik ‘ja’, goeiig als ik ben.
Mits Ronnie ook een looppartner voor mij zou regelen. Dat dan weer wel.

Nog voor ik mij überhaupt kon verdiepen in wat me eventueel te wachten staat, was de looppartner gevonden. En toen zag ik dit filmpje…

En toen was er geen weg meer terug…

33 kilometer (!!) over paden die geen paden zijn en door sloten die wél sloten zijn. 33 kilometer (!!) klimmen en klauteren. En dat allemaal op mijn vijfentwintigste verjaardag…

Let’s get party!

Zomeravondcup, waar ze die naam vandaan gehaald hebben….?! Avond ja, daar kan ik me iets bij voorstellen, gezien het tijdstip van 19.00 uur, die zomer echter was ver te zoeken. Een graadje of zes, snijdende wind en op de koop toe regen.
De herfst zou er jaloers op zijn, terwijl het kalender technisch gezien lente is. En dan een Zomeravondcup… Er zijn mensen door minder in de war geraakt.

Wat voor jaargetij het dan ook is, gelopen wordt er altijd. Dus ook nu met een herfstachtige Zomeravondcup in de lente.

Althans, dat was het plan, lopen, altijd, nu, bij de Zomeravondcup vooral. Het plan uitvoeren was nog een heel ander verhaal… Eén van de voorwaarden om mee te lopen is toch wel dat je er moet zijn, daar waar de start is, voordat het startschot klinkt ook. En dat was nog een hele toer!
Rijd je nietsvermoedend op de A28 bij knooppunt Hoevelaken, ja, daar reed ik nog, daar nog wel, staat er op die matrixborden boven de snelweg ‘Utrecht via A28 vertragingstijd van 40 minuten’, gevolgd door ‘Utrecht via A1/A27 vertragingstijd >60 minuten’. Nice!

Ben je eindelijk uit de file van de snelweg af, krijg je te maken met een auto met een identiteitscrisis; rijdt ie gewoon de busbaan op – ik snap het ergens ook wel, als Kia Picanto zijnde wil je ook wel eens wat anders…

Enfin, zo’n drie kwartier voor het startschot zou klinken was ik er, de atletiekbaan bij Maarschalkerweerd, de place to be.
Na een vrij korte warming up – van lopen in de regen word je toch vooral nat en niet zozeer warm, dus liep ik maar een klein stukje om toch een beetje warm en vooral niet zo nat te worden- stond ik om 19.00 uur aan de start van de 10 kilometer.

Ik werd vergezeld door Rik, en nog wat anderen uiteraard, ‘k denk niet dat ze voor ons tweeën een 10 kilometer uit gaan zetten, verkeersregelaars gaan regelen en al het andere dat nodig is voor een wedstijdje. Misschien ook wel, zeker weten doe ik het niet, zal ’t de volgende keer eens vragen…

Goed, de wedstrijd, daar kwamen we immers voor. Rik zijn functie was tweeledig; mij een beetje uit de wind houden en dienen als vraagbaak; tijdens mijn laatste wedstrijden heb ik mijzelf regelmatig afgevraagd waar ik in hemelsnaam mee bezig was, en juist op die momenten was er niemand in de buurt die hierin duidelijkheid kon verschaffen, die mij kon vertellen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Mocht dat nu weer gebeuren dan had ik in ieder geval Rik aan mijn zijde…
Daarnaast zorgde hij ook nog voor een fraai uitzicht, waarmee zijn functie zelfs drieledig werd, van alle markten thuis, die Rik van mij…

De tijd vond ik voor vandaag niet zo belangrijk, ik wilde vooral lekker lopen en liefst de tweede helft sneller dan de eerste. En ja, oké… een beetje fatsoenlijke tijd zou wel welkom zijn. Ik hoopte toch stiekem wel op een tijd van onder de 39 minuten. Maar verder vond ik de tijd niet  zo belangrijk…

Halverwege werd er een tijd geklokt van 19 minuten en 40 seconden. Achter op schema sub 39, maar gezien mijn wens de tweede helft sneller te lopen dan de eerste, was dit nog mogelijk. Gezien mijn benen ook, trouwens, ook niet onbelangrijk…

Met een tweede helft die voldeed aan de verwachtingen, namelijk sneller dan de eerste helft en dan vooral ook dusdanig sneller dat het genoeg was om de klok stil te laten staan bij een tijd van 38 nogwat, wist ik te finishen als derde dame, met een goed gevoel, fatsoenlijke tijd en zónder mezelf af te vragen wat ik aan het doen was, dat was me dit keer meer dan duidelijk;  ik was bezig met een herfstachtige Zomeravondcup in de lente (ik raakte er niet eens door in de war), met aangenaam gezelschap naast me, op weg naar een tijd waar we weer verder mee kunnen.

Op naar de volgende Zomeravondcup, en dan graag eentje die zijn naam eer aan doet!

Ik had verschillende draaiboeken klaar liggen voor de Utrecht Marathon –even om misverstanden te voorkomen, het draaiboek van de 10 kilometer kwam niet uit mijn handen…
Mijn draaiboeken beperkten zich tot de klassieke afstand, tot Rik en tot mijn aanmoedigingen bij verschillende scenario’s.

Helemaal klaar waren de draaiboeken echter nog niet. De hoofdstukken “Man met de hamer” en “DNF” had ik nog niet helemaal naar wens voltooid, verder dan ‘Dat was volkomen ruk’ was ik nog niet gekomen – ik ben niet zo goed in slecht nieuws gesprekken.

Wenselijk was daarom dat ie gewoon goed liep. Of liever nog, dat ie heel erg goed liep. Dat zou het voor ons beiden een stuk aangenamer maken.

De eerste drankpost was ons eerste meeting point. Even voorbij het vijf kilometerpunt was deze geplaatst. Naast het aanmoedigen had ik nog een andere taak toebedeeld gekregen; Rik voorzien van bidon en gelletje wanneer hij deze bij de verzorgingspost had gemist.
Rik liep in een ideale groep, mannetje of twintig, inclusief een vrouwtje of vier, alsmede twee hazen (nee, dit keer geen paashazen) op kop. Geplande doorkomsttijd halverwege 1.19. Ongeveer.

Maar daar waren we nog niet, halverwege. Even voorbij het vijf kilometerpunt dus. Kwam ie aan, met de rest. Of andersom, kan ook.
Enfin, ’t was een grote groep. Ideaal, zoals gezegd. Maar niet bij de drankposten…

Eerste bidon en gelletje werden gemist. Taak nummer twee, Rik voorzien van gelletje en bidon, kon ik bij deze direct in werking zetten. Ondanks alle commotie werd ook het juiste draaiboek, ‘Gedegen marathon’ getiteld, feilloos toegepast. Met een welgemeende “Kom op, gaat goed” ging ie op weg naar kilometer 6.

Tot aan het 25 kilometerpunt liep alles als verwacht. Niet altijd als gepland, maar dat is weer een ander verhaal. Ik had ook verwacht dat niet alles als gepland zou lopen, dus wat dat betreft was het in de planning opgenomen…

Zo nu en dan werd ik weggestuurd van het parcours. Was niet altijd een probleem, met een knipoog naar de verkeersregelaar kom je een heel eind, kwam ik proefondervindelijk achter en een fietspadje naast het parcours doet ’t vaak ook goed, maar wanneer het fietspadje ontbreekt en de knipoog niet werkt, je bent bij het 14 kilometerpunt, de volgende verzorgingspost dient zich aan, Rik dient zich aan, en jij wordt weggestuurd, dan is dat toch niet heel erg tof.
Gelukkig was Fred in de buurt en die kwam met het fabuleuze idee dwars over één of ander veld te crossen. Als volleerde veldrijders raceten wij over het knollenveld om ook maar net voor Rik en de rest, of andersom, te arriveren. Bidon en gelletje uit mijn tas, die hij wederom gemist had, effe stukkie meerennen, spullen aangeven, draaiboek ‘Gedegen marathon’ toepassen, gedegen was het immers nog steeds, terugrennen naar mijn fiets, en fietsen maar weer – het leven van een begeleider gaat niet over rozen, zoals u ziet, maar over velden…

Goed, waar waren we gebleven… O ja, 25 kilometer. Het draaiboek ‘Gedegen marathon’ was inmiddels al over de helft. Rik zat nog steeds heerlijk in de grote groep, die inmiddels qua grootte toch niet zo groot meer was als in het begin, maar nog wel van redelijke omvang en het zag er nog goed uit, Rik, zijn lopen, alles op zich wel…

Ik fietste een stukkie achter de groep aan, genietend van de lopers in het algemeen en Rik in het bijzonder, om vervolgens vooruit te fietsen naar de 30 kilometer, alwaar ik wederom geacht werd als stand-in te staan voor een gemiste bidon.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik stond even voorbij de drankpost van 30 kilometer, bidon en gelletje in de aanslag. En ik wachtte, en ik wachtte… En, donderju! Daar kwam ie aan! Alleen! Voor de groep uit!

Hatseflats! Hatseflats! Hatseflats!

Het draaiboek ‘Gedegen marathon’ kon bij deze overboord gegooid worden, draaiboek ‘Nu gaan we los’ kwam tevoorschijn.

En we gingen los!

Niet alleen de woordkeuze veranderde, ook mijn stemgeluid was in niks meer te vergelijken met de kilometers hiervoor.
Met een soort van overslaande stem van opwinding overlaadde ik ‘m met aanmoedigingen, aanmoedigingen ook die niet in het draaiboek stonden…

‘Kom op man, 100 meter voor je loopt een Keniaanse, hou haar in het vizier, erop af, je kunt d’r hebben, pak haar, erop en erover!!’

In iedere andere context zou het toch ietwat raar over gekomen zijn…

De kilometers vlogen voorbij, voor mij dan, vooral. Rik had het er iets zwaarder mee… Ik kreeg er kippenvel van en werd tegelijkertijd warm van binnen.
Wat was dit mooi, zie ‘m gaan! Die focus, dat ritme… Genieten!

Met een paar laatste kilometers waar je u tegen zegt –dat stond niet in het draaiboek, u, maar die laatste kilometers waren niet om te tutoyeren – wist ie zijn PR met 5 seconden te verbeteren naar een tijd van 2.38:48.

Woorden schoten te kort.

Goede doelen, ik heb er eerlijk gezegd niet zo veel mee. Ze zijn ongetwijfeld allemaal erg goed, vandaar die naam waarschijnlijk ook, maar je wordt er haast mee doodgegooid, met de goede doelen, en dat terwijl de meeste goede doelen daar nu juist tegen zijn, dood gaan en zo. Dat kan dus niet de bedoeling zijn…

Afgelopen weekend echter, kwam er een verzoekje van Stichting Jayden, of Rik en ik op 1 september aanstaande in Zeeland de Kustloop, een halve marathon aldaar, voor Stichting Jayden willen lopen.
Ik had er wel eens van gehoord, wist dat het iets met kanker te maken had, maar dat is zo breed, kanker, zo vervelend ook, vooral.

Na een bezoekje van de website was ik om. Direct.
Stichting Jayden strijdt tegen neuroblastoom kinderkanker. Kanker is ronduit kut- mijn excuses voor het taalgebruik. Kinderkanker is zo mogelijk nog kutterder, wederom mijn excuses, maar ik weet even niet zo goed hoe ik het anders uit moet drukken.

Neuroblastoom kinderkanker ontstaat meestal rond het tweede levensjaar, waarbij de kinderen een vreselijke en ook oneerlijke strijd aan gaan – de overlevingskansen zijn op dit moment niet meer dan twintig procent.
Ongeveer tien op de miljoen kinderen wordt getroffen door deze ziekte. Dit betekent dat er in Nederland ongeveer vijfentwintig nieuwe patiëntjes per jaar bij komen. Er vallen er ook ieder jaar weer een hoop af, helaas, die overleven de strijd niet.

Vijfentwintig jonge kinderen, met nog een heel leven voor zich, althans, dat zou zo moeten zijn. Het zou niet moeten mogen, dood gaan op jonge leeftijd. Toch gebeurt het, veel te vaak.

Ik houd er niet van om te leuren om geld. Maar voor Stichting Jayden maak ik graag een uitzondering.
Stichting Jayden streeft naar verhoging van de genezingskans van neuroblastoom kinderkanker. Om dit te bewerkstelligen is onderzoek nodig, en u raadt het al, dit kost geld. Daarom is iedere financiële donatie van harte welkom.

U kunt geld overmaken op:      

Rekeningnummer 83.01.65.428
T.n.v. Stichting Jayden te Goes
Onder vermelding van: Kustmarathon voor stichting Jayden

 Alvast bedankt!

Ilonka van den Hengel en Rik Wolswinkel, de winnaars van de Zeeuwse Kustmarathon van vorig jaar, gaan op 1 september van start in de Kustloop.

Ze maken deel uit van het team Jayden van de stichting Jayden, die geld inzamelt voor onderzoek naar neuroblastoom, een vorm van kinderkanker.

De Kustloop is een halve marathon met start en finish in Vrouwenpolder.

Inschrijven kan via www.kustloop.nl

Ik sta wel eens te kijken bij hardloopwedstrijden. Je zou denken dat dit voor een hardlopende hardloopliefhebber, want dat ben ik wel, hardloper en liefhebber daarvan, een prima tijdverdrijf is. Nou, nee dus.

Wel eens een groep hardlopers aanschouwd?!

Je weet niet wat je ziet.

Ik behoor zelf tot het lopers gilde, trek geregeld, bijna dagelijks zelfs, mijn schoenen aan voor een blokkie om of nog een stukje verder, en, eerlijk is eerlijk, veel van de dingen die mij opvielen tijdens het kijken bij een wedstrijd, die ik soms ronduit goor dan wel een tikkeltje gênant vond , doe ik zelf – tot mijn schaamte, dat dan weer wel- ook. 

Rochelen bijvoorbeeld. Alleen het geluid al, alsof… ja, alsof wat…?! Ik weet het eigenlijk niet zo goed te benoemen, het geluid, maar erg fris klinkt het niet.
Op zich kan ik er nog wel mee leven,  rochelende hardlopers. Als het daar dan maar bij bleef. Maar nee hoor, in veel gevallen volgt er op het gerochel, waarbij enige groene substantie via de keel omhoog gehaald wordt, verwijdering van die groene substantie via de mond plaats. Met een beetje mazzel verdwijnt die groene substantie op de grond, dat is tot daar aan toe, fris is anders, maar dit valt nog te overzien. Indien die mazzel ontbreekt, kan die groene substantie ook terecht komen op een medeloper en dat vind ik dan wel weer een tikkeltje goor.

Die groene substantie, waar ik het net over had, kan ook op een andere manier op de grond dan wel op medelopers terecht komen. ’t Is heel simpel; even diep inademen, één vinger op een neusgat, twee kan ook, bij grote neusgaten, hard uitademen via de neus en je staat versteld wat er allemaal uit kan komen, uit die neus. Heel wat van die groene substantie, kan ik u vertellen.
Wanneer het via de mond verwijderd wordt, kun je het nog enigszins richten. De klodder is dan één geheel en kan vaak vrij makkelijk gericht op een vooraf bepaalde plaats gemikt worden. Soms ook niet, dan blijft ie plakken aan je kin, of dus aan een medeloper, maar vaak komt ie wel enigszins in de buurt van waar je ‘m kwijt wou.
Via de neus is dat een ander verhaal. Die groene substantie vindt zijn weg wel, meestal op de grond, soms toch ook op een medeloper, maar dat is niet het grootste probleem. Het grootste probleem is nauwelijks zichtbaar, maar vaak wel voelbaar, als medeloper. Zo’n grote nevel van snotdruppeltjes, of hoe ik het ook noemen moet, waar je niets vermoedend doorheen loopt als soort van plaatselijke regenbui, maar dan anders. Getver de getver!

Wanneer de keel, de neus en alle andere snotopslagplaatsen geleegd zijn, zijn ze (of beter gezegd we, ik behoor er –ik schaam me diep- ook toe) nog niet klaar. Er kan, en met wedstrijden moet je zo licht mogelijk zijn, dus het moet vooral ook, naast het feit dat het gewoon ook lelijk in de weg zit met hardlopen, nog een en ander verwijderd worden, en ik denk dat u al wel kunt raden wat.

Een “normaal” mens gebruikt een wc voor het verwijderen van hetgeen ik bedoel. Hardlopers zijn zo kieskeurig niet. Een lantaarnpaal?! Kun je prima achter zitten, toch?? Bomen, struiken, auto’s desnoods… als je er maar tegenaan kunt zeiken, of naja, dat andere, weet u wel…
Vlak voor de start is het het ergst. Ga eens kijken bij een marathon in het startvak en je weet niet wat je ziet. Mannen die drinkflesjes een tweede leven gunnen, hetgeen op zich een heel nobel streven is, zo’n tweede leven, alleen waar het nog wel eens fout gaat is het weggooien van zo’n flesje, wanneer de dop er net niet goed op gedraaid zit….
Voor vrouwen wordt het een tikkeltje ingewikkelder, terwijl ook zij zo nu en dan, en dat dan is dan vooral vlak voor een wedstrijd en helemaal wanneer zo’n wedstrijd dan een marathon is, en nog meer wanneer je dan in zo’n startvak staat en dan al 83 keer geweest bent en eigenlijk, plaats en tijdtechnisch gezien helemaal niet meer kunt, juist dán moet je pissen- excuses voor het taalgebruik, maar netjes was het toch al niet meer.

En dan heb je dus een probleem. En problemen zijn er om opgelost te worden. Je kunt meerdere dingen doen, om dit probleem op te lossen, je kunt het inhouden, met buikkrampen en andere ongein tot gevolg, hetgeen dus niet echt een oplossing van het probleem is, je kunt het laten lopen, wat ikzelf toch wel een tikkeltje ranzig vind, maar je kunt ook gewoon gaan zitten, gewoon ja, hatseflats, broek omlaag, door de knieën en laten stromen die handel. Het kan. Het gebeurt. Ikke niet, tot op heden, maar theoretisch gezien zou ik ertoe in staat kunnen zijn. Praktisch gezien weet ik niet, simpelweg vanwege het feit dat de situatie zich in de praktijk nog nooit heeft voorgedaan.

Tijdens wedstrijden wel, in de praktijk. Toen wist ik de theorie, gewoon gaan zitten, gewoon ja, hatseflats, broek omlaag, door de knieën en laten stromen die handel, feilloos toe te passen.

Voor hardlopers is het de normaalste zaak van de wereld, je lichaam ontdoen van groene substantie en die andere substantie, variërend van kleur, afhankelijk van hetgeen er die avond ervoor genuttigd is…
Iedereen doet het, niemand kijkt er raar van op.

Niemand, behalve de toeschouwers – zelfs ik als hardlopende toeschouwer die even niet hard liep maar toe schouwde.

Ik heb naar een verklaring gezocht van dit gedrag, het feit dat hardlopers voor en tijdens een wedstrijd – en soms ook tijdens het trainen… -  over een empatisch vermogen beschikken dat je toe zou schrijven aan een zeester met zuurstofgebrek.
Normaliter, wanneer ik niet hardloop, ’t komt niet heel vaak voor, maar er zijn echt momenten dat ik niet loop, op die momenten kan ik mij soms best wel een beetje inleven in andere wezens. Dan laat ik het gerochel achterwege, snuit ik mijn neus gewoon in een zakdoek en doe ik mijn behoefte op een wc in plaats van achter een willekeurig voorwerp dat toevallig – voor mij- net op de juiste tijd op de juiste plaats stond- dat willekeurige voorwerp zou daar ongetwijfeld anders over denken.

Ik ben er nog niet achter. Ik weet niet wat het is, wat die vervaging van grenzen, van normen en waarden, en nee, dan heb ik het niet over de VOC mentaliteit, teweeg brengt.
En dat is nu net het lastige; wanneer je de oorzaak niet kent, kun je er ook weinig aan doen. Ik denk dat we er maar mee moeten leren leven, met die hardlopers – inclusief ondergetekende – die ongegeneerd van zich af… u weet wat ik bedoel.

Het enige dat ik kan doen is mijn nederige excuses aanbieden, aan de mensheid in het algemeen en aan alle willekeurige voorwerpen –die op de juiste tijd op de juiste plaats, weet u wel- in het bijzonder. Sorry.