Van begin tot eind:

KABOEM!!!!! Met een reusachtig kanonschot werden de duizenden hardlopers in beweging gezet. Ik stond mooi vooraan in het startvak, dus kon direct mijn eigen tempo lopen. De planning was om 4.05 per kilometer te lopen, om zodoende rond mijn PR van 1.25.57 uit te komen.

De eerste kilometer kwam ik door in 4.03. Prima! Ik liep heerlijk, had een goede cadans te pakken en zag met veel vertrouwen de resterende kilometers tegemoet.
Na 5 kilometer gaf de klok 20.12 aan. Iets voor op schema, maar het draaide erg lekker, dus waarom niet?!
Ik liep in een mooi groepje van een man of tien, waarin ik lekker uit de wind kon lopen. Ik had mijn focus op het groen-gele pakje van Haag Atletiek dat de man voor mij droeg. De kilometers vlogen voorbij. Vijf was net geweest, of daar kwam zes alweer aan.

Na een kilometer of acht werd mijn focus verplaatst. Alle aandacht ging naar mijn darmen. Shit, wat moet dat gerommel??!
Drie kilometer lang heb ik mezelf voor de gek kunnen houden en geprobeerd om het gevoel in mijn buik te negeren, maar na 11 kilometer moest ik dan toch echt de bosjes in.
Niet alleen mijn darminhoud verloor ik hierdoor, ook mijn groepje was verdwenen, mijn ritme was weg en ook van mijn focus was nog maar weinig over.

Amper anderhalve kilometer verderop begon het gerommel opnieuw. Huppakee, opnieuw de bosjes in en mijn darminhoud eruit.

Daar waar ik na 10 kilometer (40.40) nog mooi op schema lag voor een PR, kon ik dit bij 15 kilometer (1.03.15) wel vergeten.
Ik had geen zin meer om mezelf het snot voor de ogen te lopen voor een tijd van 1.28 of zo. Ik besloot om niet diep te gaan en de wedstrijd gewoon lekker uit te lopen.

De 5 kilometer tussen de 15 en 20 kilometer wist ik af te leggen in 21.54, inclusief nog een sanitaire stop. Blijkt maar weer uit dat drie keer scheepsrecht is…
De laatste 1,1 kilometer heb ik nog even de gaskraan open gedraaid. Deze liep ik in 4.10, eindtijd 1.29.22. Schijttijd!

Ondanks deze schijttijd heb ik wel een positief gevoel aan de wedstrijd over gehouden. De benen zijn gewoon goed. De snelle tijden komen er weer aan!

Ruim 2,5 jaar week je niet van mijn zij, deed je alles wat ik vroeg. We hebben samen leuke dingen meegemaakt. Veel gezien ook.
Meestal ging je mee naar trainen toe, naar wedstrijden ook vaak. Vele kilometers hebben we samen afgelegd.
Weet je nog, Egmond vorig jaar?

En of het nu 10 graden vroor, of 30 boven nul was, het maakte ons niet uit. Samen stonden we sterk. Door weer en wind.
Maar, er is iets veranderd de laatste tijd. Ik kan niet meer van je op aan.
Er is de laatste tijd iedere keer wel wat. Daar heb ik genoeg van!

Ik weet dat ik af en toe wat liever voor je had kunnen zijn. Jij stond altijd voor me klaar en je kreeg er weinig voor terug. Tsja, je hebt gelijk. Eigenlijk heb ik je gewoon gebruikt.

Ik heb er lang over na moeten denken, maar ik denk dat dit het beste is voor ons beiden. Ik doe je de deur uit.

Oké, ik geef het toe. Er is een ander in het spel. Een jonger exemplaar. Een stuk knapper, strakker in zijn vel.
Hij zal mij voortaan naar trainingen en wedstrijden brengen.  

Je was de eerste voor mij, dat vind ik heel speciaal. Ik zal altijd aan je blijven denken.
Hoe het nu verder moet met jou?
Tsja, uhmmm…. Ik zal eerlijk wezen. Ik denk dat je wordt afgemaakt. Er is geen redden meer aan. Sorry!

Mijn auto gaat de deur uit. Mijn eerste auto. Mijn Nissan Micra. Mijn rots in de branding. Goed, ik sla door…
Voortaan zal ik in mijn nieuwe bolide, een Kia Picanto, de Nederlandse wegen onveilig maken. U bent gewaarschuwd!